Problemen 2060 los je niet op met politie alleen

De bewoners van 2060 zagen zich genoodzaakt om voor de zoveelste keer aan de alarmbel te hangen over de problemen in hun wijk. Dit keer kwam de noodkreet van de horeca op het Coninckplein. Zij zien elke dag de gevolgen van een falend sociaal beleid: drugsverslaafde mensen, daklozen, jongeren die in de criminaliteit belanden,... De zaakvoerders van het Coninckplein zien wel dat er grote politierazzia's worden georganiseerd, maar vragen zich terecht af waarom hulpverlening en begeleiding achterblijven voor deze mensen. PVDA-fractieleidster Manal Toumi ging met de buurtbewoners praten en bracht hun bezorgdheden naar de gemeenteraad. Lees hieronder haar tussenkomst. 

Wanneer we het vandaag over het Coninckplein hebben, wil ik met één belangrijke nuance beginnen.

Dit is géén verhaal waarin we een plein ridiculiseren of marginaliseren.
Dit is géén verhaal waarin we mensen met een verslaving of dakloosheid wegzetten als probleem.

Integendeel.

De mensen die vandaag op dat plein rondhangen, gebruiken of overleven, zijn geen karikaturen. Het zijn mensen. Mensen die vaak geen vangnet hebben.

De vraag vanavond is dus niet: wat is er mis met die mensen?
De echte vraag is: wat is er mis met het beleid dat hen daar laat staan zonder perspectief?

Uit mijn gesprek met Joke, uitbaatster van Café Kiebooms, haal ik vooral bezorgdheid. Geen haat. Geen stigmatisering. Zij probeert mensen op een menselijke manier te benaderen. Zij probeert te helpen waar ze kan. Maar zij voelt zich – net als vele buurtbewoners – alleen gelaten. En dat is de kern van het probleem.

Negen maanden geleden werd 2060 aangekondigd als aandachtswijk. Er werden woorden gebruikt als “prioriteit” en “actieplan”. Maar vandaag vragen bewoners zich af: waar is dat plan? Wat is er concreet veranderd behalve occasionele politieacties? Elke keer als dat gevraagd wordt, krijgen we een vage uitleg vol buzzwords. Kan het stadsbestuur vanavond eens echt concreet antwoorden op die vraag? Wat gaat er concreet gebeuren buiten het politionele luik?

Laat mij duidelijk zijn: veiligheid is belangrijk. Politie is nodig.
Maar wat op het Coninckplein gebeurt is breder dan alleen veiligheid.

Wanneer in één opruimactie tientallen tot honderd spuiten worden gevonden, dan wijst op een gigantische nood aan begeleiding, aan medische ondersteuning, aan verslavingszorg.

Wanneer mensen cafés binnenkomen om te schuilen of om een toilet te gebruiken, dan wijst dat op een daklozencrisis en een beleid dat daar onvoldoende prioriteit aan geeft

Wanneer jongeren zonder perspectief in het drugsmilieu terechtkomen, dan wijst dat op een gebrek aan toekomstkansen.

Dat los je niet op met politie razzia’s.
Dat los je op met investeringen.

• Waar is het structureel straathoekwerk?
• Waar zijn de vaste gezichten in de buurt die vertrouwen opbouwen?
• Waar is de laagdrempelige gezondheidszorg specifiek gericht op gebruikers?
• Waar is de psychosociale begeleiding?
• Waar zijn de projecten die jongeren opvangen vóór ze in criminaliteit belanden?

We hebben in deze stad gezien dat gerichte zorginitiatieven wél werken wanneer ze voldoende ondersteund worden. Maar op het Coninckplein lijkt het zorgbeleid achter te blijven. Wie investeert in zorg, investeert in veiligheid op lange termijn.

Wat vandaag op het plein zichtbaar is, is het symptoom. De echte oorzaak is structureel falend sociaal beleid.

Bewoners en handelaars ervaren geen kwaadheid tegenover kwetsbare mensen. Ze ervaren frustratie tegenover een bestuur dat grote aankondigingen doet, maar waarvan de effecten op straat uitblijven.

Als we blijven focussen op repressie zonder evenwaardige investering in zorg, dan blijven we dweilen met de kraan open.

Het Coninckplein heeft geen karikaturen nodig. Het heeft geen politieke framing nodig.
Het heeft een bestuur nodig dat durft te investeren in mensen. Niet als tijdelijke proefprojecten. Maar als structureel beleid.

Want wie vandaag zegt dat 2060 een prioriteit is, moet dat ook tonen in budgetten, in mensen op straat, in tastbare verandering, in actie.