Anne Delespaul op de nieuwjaarsreceptie: "Zij kiezen voor afbraak en oorlog. Wij kiezen voor solidariteit en vrede"

Op onze Antwerpse nieuwjaarsreceptie blikte provinciaal voorzitter en PVDA-gemeenteraadslid Anne Delespaul samen met honderden leden en sympathisanten vooruit op het jaar 2026. Ze ging in op het groeiende verzet tegen het afbraakbeleid van de federale regering, de impact daarvan op werkende mensen en gepensioneerden, en de rol die Antwerpen speelt als politieke proeftuin van dat beleid. Tegelijk maakte ze duidelijk dat verzet alleen niet volstaat. 2026 moet het jaar worden waarin we niet alleen tegenhouden, maar ook opbouwen: aan een sociaal, solidair en democratisch alternatief, gedragen door mensen die zich organiseren en samen in actie komen. Lees hieronder haar volledige toespraak.

Beste vrienden, beste kameraden,

Eerst en vooral: beste wensen voor 2026. Voor jou en je familie, vrienden en collega’s.

Welkom op onze nieuwjaarsreceptie in Antwerpen, één van de meer dan veertig nieuwjaarsrecepties van de PVDA in het hele land. Overal klinken we samen en blikken we vooruit op het nieuwe jaar.

2025 was geen gewoon jaar. Het was een jaar van intense sociale strijd en verzet. Verzet tegen de sociale afbraak en de militarisering van de regering De Wever–Rousseau. De Wever, Rousseau en Mahdi dachten dat ze hun plannen zomaar konden doorduwen, maar ze hebben zich vergist.

Het hele jaar door kwamen mensen in actie: massale betogingen, nationale actiedagen en twee algemene stakingen. En dan hebben we het nog niet over de grote betogingen tegen de genocide in Gaza, jongeren die in actie komen voor hun toekomst, acties in sectoren zoals de petrochemie, het onderwijs, justitie en de zorg, het brede middenveld dat opkomt voor onze democratische en sociale rechten, en de klimaatbetogingen. Niet één keer, niet twee keer, maar het hele jaar lang kwamen mensen op straat tegen de plannen van deze regering.

Strijd tegen Arizona

De akkoorden van de regering zijn fragiel

De regering is nog maar één jaar aan de macht en toch is al duidelijk dat ze met een probleem zit. Hun akkoorden missen zowat elke zelf opgelegde deadline. Paasakkoord, zomerakkoord, begrotingsakkoord: bitter weinig van al die akkoorden is vandaag effectief gestemd en in uitvoering. Telkens blijven er “losse eindjes” waar ze geen blijf mee weten.

Je voelt dat deze regering niet stevig in haar schoenen staat. De reden is duidelijk: het sterke sociale verzet, de politieke oppositie aangevoerd door de PVDA en de grote ontevredenheid bij de brede bevolking over hun plannen.

Wat N-VA en co ook beweren, deze regering heeft geen steun voor haar afbraakbeleid. Dat weten ze zelf ook. Al twee peilingen op rij heeft deze coalitie geen meerderheid meer. Bovendien kunnen hun belangrijkste maatregelen op weinig steun rekenen. Een overgrote meerderheid is tegen werken tot 67 jaar en wil niets weten van een indexblokkering. De werkende klasse wil niet dat onze pensioenen worden opgeofferd om F-35’s van Trump aan te kopen. Tegelijk vindt vier op de vijf Belgen dat er een echte belasting moet komen op de grootste fortuinen.

Dit beleid heeft geen steun en geen democratische legitimiteit. Niemand heeft ervoor gestemd. Hebben jullie tijdens de verkiezingen affiches gezien van Vooruit met “Vooruit, voor een pensioenmalus”? Hebben jullie flyers gekregen van CD&V waarin stond dat ze de index zouden aanvallen? Of reclame van de N-VA dat ze de nachtpremies wilden beperken? Nee. Tijdens de kiescampagne vertelden ze allemaal iets anders. Werken zou meer lonen, zeiden ze. In werkelijkheid gebeurt het tegenovergestelde.

Deze regering blokkeert onze index en breekt onze pensioenen af. De indexblokkering voor voltijds werkenden die meer dan 4.000 euro bruto verdienen — waaronder zowat alle shiftenarbeiders in onze Antwerpse haven — kan hen tienduizenden euro’s kosten over hun hele loopbaan. Weg. Gepikt. Door deze regering. Is dat werken meer doen lonen?

Daarnaast pleegt de regering ook een regelrechte pensioendiefstal. Ze willen iedereen verplichten om tot 67 jaar te werken, terwijl dat voor heel veel mensen gewoon niet haalbaar is. Wie dat niet kan, riskeert een pensioenmalus tot 300 euro per maand. Is dat werken meer doen lonen? Onze beste jaren in goede gezondheid afnemen én ons pensioen verlagen?

Vooruit beloofde de koopkracht te beschermen en niet aan de index te raken. Vandaag is duidelijk dat Conner Rousseau gelogen heeft. Waar zijn die “eerlijke hervormingen” en de belofte dat de sterkste schouders zouden bijdragen? Zijn werkende mensen die af en toe een afhaalmaaltijd bestellen, waarop nu de btw verhoogd wordt, de sterkste schouders? Zijn chemiearbeiders, verpleegkundigen, chauffeurs en leerkrachten met een indexblokkering de sterkste schouders? Zijn poetsvrouwen, bagage-afhandelaars en kassiersters die een pensioenmalus riskeren de sterkste schouders?

In de hoofden van De Wever, Bouchez en Rousseau blijkbaar wel. Voor ons is dat anders. Voor de PVDA zijn de sterkste schouders de superrijken, de 1 procent allerrijksten in onze samenleving, mensen met meer dan vijf miljoen euro nettovermogen die vandaag veel te weinig bijdragen. Dáár moet het geld gehaald worden. Dat is het verschil in visie met deze regering.

Het verzet tegen de regering deed hen al wankelen

De plannen van de regering maken mensen terecht kwaad. Daarom kwamen het afgelopen jaar zoveel werkenden en jongeren op straat. En dat verzet heeft effect gehad.

De pensioenmalus, die begin dit jaar ingevoerd zou worden, is uitgesteld naar volgend jaar. Daardoor ontsnappen minstens 20.000 mensen aan die maatregel. Onder druk stelde de regering ook periodes van ziekte en tijdelijke werkloosheid gelijk, waardoor jaarlijks zo’n 5.000 mensen minder een malus krijgen. Ook de plannen rond nachtpremies moesten al worden bijgestuurd.

Dat zijn concrete overwinningen dankzij sociale strijd, politieke druk en brede onvrede. Strijd loont.

De regering voelt dat en probeert ons te verdelen. Ze richten hun pijlen op werklozen en langdurig zieken, die ze wegzetten als “profiteurs”. Maar zijn huishoudhulpen met kapotgewerkte lichamen profiteurs? Zijn ontslagen werknemers van Van Hool die moeilijk opnieuw werk vinden profiteurs?

Deze aanvallen zijn een aanval op de hele werkende klasse. Door werklozen hun inkomen af te pakken, worden ze gedwongen slechte jobs te aanvaarden. Door zieken op te jagen, moeten ze opnieuw aan de slag in ziekmakend werk. Dat jaagt de arbeidsmarkt verder in een neerwaartse spiraal. Laat je niets wijsmaken: niemand wint hierbij, behalve de werkgevers die goedkope arbeid zoeken.

Dit verzet is nog maar een begin. Voor ons moet de pensioenmalus volledig en definitief van tafel. De index is niet gered zolang de blokkering blijft bestaan. Wij willen geen jacht op zieke werknemers, maar betere sociale bescherming, werkbaar werk en het recht op herstel. Niets is definitief beslist. Alles ligt nog open. Alles is nog te winnen.

2025 was het jaar waarin we de regering deden wankelen. 2026 wordt het jaar waarin we haar doen terugkrabbelen.

Daarom steunt de PVDA het actieplan van de vakbonden. Eerste afspraak is op 10 februari voor de betoging in Antwerpen. Op 8 maart, Internationale Dag voor Vrouwenrechten, komen we massaal in actie omdat deze hervormingen vrouwen extra hard treffen. En op 12 maart volgt een nieuwe nationale betoging tegen het afbraakbeleid van Arizona.

Wij gaan door. Samen met de brede sociale beweging en iedereen die dit beleid beu is. Tot de pensioendiefstal en indexblokkering worden ingetrokken. Tot we het geld halen waar het zit.

Het autoritaire bestuur van N-VA en Vooruit in Antwerpen

Ook in Antwerpen laten we ons horen. Als tweede grootste partij van de stad en als sterke oppositie in gemeente- en districtsraden. Dat is nodig, want Antwerpen is al jaren de politieke proeftuin van het beleid van N-VA en Vooruit.

Vooruit beloofde een trendbreuk, maar die is ver te zoeken. Vraag dat aan de bewoners van de Boekenberglei in Deurne-Zuid, die politiecombi’s en arrestaties kregen omdat ze hun bomen wilden beschermen. Vraag dat aan de vreedzame Palestina-betogers op de Suikerrui, die met geweld werden aangepakt. Vraag dat aan het sociale middenveld dat zonder overleg projecten en jobs ziet verdwijnen. Of aan Antwerpenaren die het moeilijk hebben en geconfronteerd worden met een bestuur dat “maatschappelijk werk” afbouwt.

Toch tonen veel Antwerpenaren dat het anders kan. Burgerbewegingen zoals Collectief Ongehoord, sociale organisaties, buurtinitiatieven, de Antwerpse Coalitie voor Palestina, sociaal-cultureel werkers en zelfs kleine momenten van menselijkheid, zoals politieagenten die een sneeuwballengevecht houden met jongeren uit het buurthuis.

Al die stemmen voor een warmer en socialer Antwerpen kunnen rekenen op de steun van de PVDA, in de wijken en in de gemeenteraad.

De partij en het belang van je organiseren

Het afgelopen jaar toonde de kracht van mensen die zich organiseren en samen in actie komen. Die kracht geeft hoop. Verandering komt nooit vanzelf, maar altijd uit collectieve kracht.

Met de PVDA bouwen we aan een alternatief voor een systeem dat vastloopt. Dat alternatief is het socialisme. Onze kracht zit in sterke basisgroepen: jongeren die acties organiseren voor daklozen, groepen die mensen mobiliseren voor vakbondsbetogingen, creatieve acties in wijken en bedrijven. Dag in dag uit zetten zij zich in voor een betere samenleving.

Daar wil ik jullie allemaal voor bedanken.

Er is een plaats bij de PVDA voor iedereen die wil bouwen aan een samenleving waar mensen en natuur belangrijker zijn dan winst. Word lid, sluit je aan bij een basisgroep en bouw mee aan een sterke partij en aan jezelf.

__________________________________________________________

Kameraden, 2025 was het jaar van het verzet.
2026 wordt het jaar van het alternatief.

Zij kiezen voor afbraak en oorlog.
Wij kiezen voor solidariteit en vrede.

Zij kiezen voor de superrijken.
Wij kiezen voor de werkende mensen.

Zij hebben geen toekomst te bieden.
Wij bouwen onze toekomst zelf.

Socialisme of barbarij. De keuze is aan ons.

Ik wens jullie allemaal een gezond, liefdevol, strijdvaardig en solidair 2026.