De site van het voormalige Sint-Elisabethziekenhuis dreigt het toneel te worden van een vastgoedstrijd tussen miljardairs, terwijl de noden van de buurt en de stad volledig genegeerd worden. Dat zegt oppositiepartij PVDA in een reactie op de interesse van Fernand Huts in de site. “De Vocht en Huts maken van Sint-Elisabeth een nieuw strijdperk in hun monopolyspel. Het stadsbestuur (N-VA & Vooruit) staat erbij en kijkt ernaar”, zegt PVDA-gemeenteraadslid Anne Delespaul. De PVDA wil dat het stadsbestuur een actievere rol opneemt op vlak van stadsontwikkeling. “We moeten deze site in publieke handen houden en een invulling voorzien die beantwoordt aan de noden van de buurt.”
Fernand Huts en Erik De Vocht zijn de enige twee kandidaten om de erfpacht van het Sint-Elisabethziekenhuis in de wacht te slepen. “Dit is geen stadsontwikkeling, dit is een vastgoedgevecht tussen grootkapitaal, mogelijk gemaakt door het stadsbestuur,” zegt Delespaul. “De vraag is niet wie van de miljardairs hier zal winnen, maar waarom de stad toelaat dat zo’n cruciale site überhaupt wordt ingezet in dat spel.”
De PVDA wees er enkele maanden geleden al op dat de voorwaarden voor de erfpacht op maat geschreven zijn van private ontwikkelaars met diepe zakken. “Een erfpacht van bijna zestig jaar, zonder duidelijke sociale voorwaarden, zonder afstemming op zorgnoden, betaalbaar wonen of publieke functies: dat is een blanco cheque aan de vastgoedlobby,” stelt Delespaul.
Volgens de partij heeft de site van het Sint-Elisabethziekenhuis een eeuwenlange sociale geschiedenis en ligt ze midden in een wijk met grote noden. “Zorgvoorzieningen verdwijnen, betaalbaar wonen is onvindbaar, groene en publieke ruimte staat onder druk. En wat doet de stad? Ze organiseert een procedure waarin ‘compatibiliteit met de omgeving’ het belangrijkste criterium is — een omgeving die vandaag al gedomineerd wordt door luxehotels en commerciële projecten.”
Het feit dat Fernand Huts nu ook expliciet aanspraken doet op de site toont volgens Delespaul vooral aan hoe fout de uitgangsvraag is. “Het stadsbestuur laat uitschijnen dat dit een neutrale marktlogica is, maar dat is het niet,” gaat ze verder. “De stad zou eerst moeten bepalen wat deze buurt nodig heeft: zorg, betaalbaar wonen, publieke ruimte. En dán pas bekijken wie daar een rol in kan spelen. Niet omgekeerd.”
Schepen van Stadsontwikkeling Patrick Janssens (Vooruit) liet tijdens de verkiezingen nochtans hetzelfde geluid horen: “Voortaan bepaalt de stad waar Antwerpen nood aan heeft, en dan kunnen de projectontwikkelaars binnen die visie plannen maken en een bod doen. Niet omgekeerd”, zei hij toen. “Daar is in de praktijk weinig van te merken”, stelt Delespaul vast. “Dat toont dit dossier nog maar eens aan. Alles lijkt bij het oude te blijven. Hoog tijd om die woorden eindelijk in daden om te zetten.”
De PVDA vraagt daarom dat het stadsbestuur het dossier on hold zet, een publieke bevraging organiseert en vertrekt van maatschappelijke noden in de buurt in plaats van vastgoedrendement. “Antwerpen is geen Monopolybord voor miljardairs,” besluit Delespaul. “Deze stad en haar patrimonium zijn van de Antwerpenaren.”