“De solidariteitsactie van woensdagmiddag was voor de werknemers van Opel Antwerpen een echt hart onder de riem,” zegt Wouter Van Damme. “De aanwezigheid van toch een goeie duizend Duitse werknemers heeft de Europese solidariteit heel concreet en tastbaar gemaakt. De Europese vakbonden hebben duidelijk gemaakt dat ze de komende weken aan één zeel zullen trekken in de onderhandelingen met Magna, en dat ze niet zullen aanvaarden dat er ook maar één fabriek sluit, of dat er gedwongen ontslagen zullen vallen. Ze gaan voor een eerlijke verdeling van de productie over alle vestigingen.”

De buitenlandse delegatie maakte ook op Van Damme indruk. “De werknemers van Opel Antwerpen hebben opgemerkt dat de sprekers op het podium, niet in het minst de Duitsers, zich heel principieel hebben opgesteld. Het is zoals José Chema Fernando, de algemene secretaris van de vakbondsafvaardiging van Opel Zaragoza zegt: ‘Geen enkele fabriek kan het probleem enkel in nationale context zien. Alles wordt gered of niets, er is geen individuele oplossing mogelijk.’ Zo is het. Enkel als alle vestigingen hetzelfde doel voor ogen hebben, kan het probleem opgelost worden.”

Daarnaast kunnen we er volgens Van Damme niet omheen dat er bij de werknemers nog steeds een gevoel van onduidelijkheid heerst. “Ze hebben het gevoel dat ze in een voorlopige situatie zitten,” zegt hij. “Dat is iets wat mij onmiddellijk opviel uit onze gesprekken met zowel de Duitse, de Spaanse, als de Antwerpse Opel-werknemers. Eerst was er onzekerheid over wie Opel zou overnemen, daarna over hoeveel banen er zouden sneuvelen, en nu gaat het zelfs al over de sluiting van een fabriek. Dat maakt dat men soms moeilijk in een goede afloop kan geloven. De vraag om een duidelijk plan is prangend. Dat is de vraag naar de directie, en die zal dus zeker op de agenda staan van de onderhandelingen met Magna, die vrijdag voort worden gezet.”

De delegatie uit Zaragoza wond er alvast geen doekjes om wat de uitkomst moet zijn van die onderhandelingen: ‘Als er geen goed akkoord uit de bus komt, dan voeren we actie en gaan we onze mensen opnieuw mobiliseren en zonodig staken.’ Dat is de enige juiste houding, vindt Van Damme. “Het zijn de werknemers die de krachtsverhoudingen bepalen. Daarvoor moeten ze op een bepaald moment, als het nodig is, gemobiliseerd worden. De slotsom van deze solidariteitsmeeting is positief, maar er is nog een hele weg af te leggen.”