Standpunt :: Draai de andere kant van het plaatje. De volkskant

Er zijn van die pessimisten. Ze maken van alles een probleem. En ze zien nergens een oplossing. Nu ja, ze beleven vandaag ook hoogdagen. In de steeds kleiner wordende mediaruimte klinkt niets anders meer. Het is de heersende ideologie. En de heersende ideologie, zo weten we sinds Marx, is de ideologie van de heersende klasse. Berust in uw lot. Er valt niets aan te doen. Onderga het leven. Verzet je niet.

Maar wat in de mens zit, krijg je er niet zomaar uit. Er zit een vonk van verzet in de mens. Hoeveel liters koud water ze er ook overgieten om die te doven. En als die vonk ontwikkeld wordt, staat de steppe in brand.

Neem nu Antwerpen. Een rechtse stad met veel zagers en klagers, denken ze elders. Een stad van havenpotentaten, betonboeren en Visakaarten. Maar dat is maar één kant. De kant van de macht. De kant van diegenen die dromen van “mijlpalen” in de geschiedenis, terwijl in de volkswijken tienduizenden mensen onder de armoedegrens leven. De kant van diegenen die het hele internationale vrachtverkeer door de stadswijken willen leiden, gewoon omdat ze een “schone brug” in de stad willen hebben. En natuurlijk ook, omdat ze in de achterkamertjes goed opschieten met de wereld van beton. Die per ongeluk gespecialiseerd is in viaductenbouw, en niet in tunnelbouw.

Er is ook die andere kant. Van diegenen die drie jaar geleden aan hun keukentafel in Borgerhout hebben gezegd: “Het plan voor die stadsviaduct is waanzinnig.” De jongens en meisjes van stRaten-generaal. Van een aantal gepensioneerde activisten van Linkeroever, die vorig jaar tot hetzelfde besluit kwamen. Het comité Ademloos. Van een aantal dokters en medewerkers van Geneeskunde Voor Het Volk, die onder de impuls van Dirk Van Duppen hebben gezegd: “Wij moeten dit dossier naar de volkswijken brengen.” De pessimisten zeiden: “Er is toch niets aan te doen.”

En ja, een jaar geleden was er, op uitzondering van Groen! en de PVDA, een totale politieke unanimiteit om de betonboeren hun gangen te laten gaan. En ja, tijdens de volksraadpleging had het ja-kamp van de beton veertig keer (!) meer middelen dan het nee-kamp van het volk. Maar David won van Goliath. Op nauwelijks één jaar tijd werd het tij gekeerd. Wij kunnen dingen veranderen, als de mensen in beweging worden gebracht. Dat is een les die de stad aan de Schelde ver overstijgt. Want elke stad, elke plaats heeft twee kanten. De macht van eerst de winst. En de tegenmacht van eerst de mensen.

Vandaag zeggen de pessimisten alweer: “Die stadsviaduct gaat er toch komen. De betonlobby en ‘die van Brussel’ doen toch dik hun eigen goesting.” Maar, beste vrienden pessimisten, jullie klinken als de echo van de plannen van de heersende machten. Geef geen megafoon aan de ontmoediging die zij willen zaaien. Draai de andere kant van het plaatje. De volkskant. Wie durft te strijden, kan winnen. Het is juist bewezen. En het zal opnieuw bewezen worden. Men zegge het verder.