Staking NMBS :: Aan het piket van de centrale werkplaats in Mechelen

Een ploegje van PVDA-Mechelen ging donderdagmorgen haar solidariteit betuigen met de stakende werknemers van de NMBS aan de ingang van de centrale werkplaats. De ontvangst was allerhartelijkst.

00

Nog voor we konden zeggen dat we van de PVDA waren en onze solidariteit kwamen betuigen met de actie, werden ons al boterhammen en een tas koffie aangeboden. Een 20-tal vakbondsmensen verzamelden aan de ingang om in te praten op de – meestal zeer jonge – werknemers die toch kwamen opdagen. Nationale en gewestelijke secretarissen van ACOD kwamen hun militanten ter plekke een handje toesteken. We praatten met twee ACOD-mensen: Romain Daeleman, vrijgestelde afgevaardigde en Eddy Schelkens, militant.

Hoeveel mensen werken er hier eigenlijk in de centrale werkplaats?

Romain Daeleman. Dat zijn er in totaal 1.348, maar dat zijn alle statuten samengeteld, dus met zoveel zijn we hier nooit. Voor het werk dat we hebben zouden er eigenlijk nog meer dan 100 mensen moeten aangeworven worden, maar dat ligt nogal moeilijk. De procedure is sowieso lang, maar de examens zijn ook heel moeilijk. Enkele van onze ingenieurs hebben zelf gestudeerd in Don Bosco in Haacht en keren nu regelmatig terug naar hun oude school om er leerlingen uit het technisch onderwijs aan te zetten om te solliciteren bij ons. Maar, zoals gezegd, de examens zijn moeilijk, een kennis van mij behaalde onlangs nog 4 op 20. De vereiste kennis en vaardigheden worden dikwijls niet meer bereikt in het onderwijs vandaag de dag. Maar wat is het alternatief? Zelf de mensen opleiden? Daar is geld voor nodig en daar willen onze bazen niks van weten. Soms krijgen we ook de indruk dat examens met opzet moeilijk gemaakt worden. Dat geeft dan sommige mensen het excuus om taken te kunnen uitbesteden aan de privé omdat wij zogezegd geen mensen vinden.

Wat zijn jullie ervaringen met uitbesteding van werk aan de privé?

Romain Daeleman. Daar hebben we zeer slechte ervaringen mee. Wij werken met heel strenge kwaliteitsnormen, vooral qua veiligheid. We gaan er prat op dat een rijtuig dat hier binnenkomt na één miljoen kilometer en volledig ontmanteld wordt, hier steviger weer buitengaat dan het binnenkwam. Op vijf weken tijd wordt het volledig ontmanteld en gedemonteerd, de nodige stukken worden vervangen, alles wordt nagekeken en weer in elkaar gezet. Een van onze ingenieurs besliste onlangs om de zetels buitenshuis te laten doen met het argument dat de privé dat sneller en goedkoper kon doen, maar toen ze terugkwamen, beantwoordde er geen enkele aan onze eigen kwaliteits- en veiligheidsnormen en hebben we het werk helemaal opnieuw moeten doen. Natuurlijk kan het sneller en goedkoper, maar wat met de kwaliteit en de veiligheid?

Eddy Schelkens. De mensen die hier al een tijdje werken hebben dat erg zien achteruitgaan. Vroeger werden bovenleidingen vervangen als ze versleten waren tot op een dikte van 12,4 mm, vandaag wordt er gewacht tot 6 mm, met alle gevolgen vandien. Vandaag zijn er regelmatig pannes en valt de dienstverlening stil, als rechtstreeks gevolg van die keuzes. Vroeger kwam een rijtuig hier binnen na 1 miljoen km, vandaag wordt dat onderhoud al uitgesteld tot 1,3 of 1,4 miljoen km. Wij staken omdat we de veiligheid van de reizigers willen vrijwaren, maar veel mensen snappen dat blijkbaar niet of kunnen er geen begrip voor opbrengen. We krijgen ook weinig of geen kansen in de media om ons verhaal te doen. Onze bazen krijgen op de VRT uitgebreid zendtijd, maar vakbondsvertegenwoordigers moeten het meestal doen met enkele luttele seconden.

De werkwilligen die hier door de poort glippen zijn allemaal jonge mensen precies?

Romain Daeleman. Ja, die zijn natuurlijk bang, sommigen willen nog carrière maken. Ik begrijp dat wel, maar zij zouden toch ook moeten begrijpen dat wij staken om hen een toekomst te geven. Maar je zal hier heel weinig jongen mensen zien. De gemiddelde leeftijd van het personeel hier is 48 jaar! Dat zijn vandaag de dag nog steeds de gevolgen van de aanwervingsstop onder De Croo (van 1981 tot 1988 minister van Verkeerswezen, n.v.d.r.).

En hoe is de sfeer onder de mensen?

Romain Daeleman. Ze hebben ons verdeeld. Europa heeft ons opgelegd om het bedrijf te splitsen in twee bedrijven: exploitatie en infrastructuur. Dit zorgt voor veel tweedracht. Mensen van Infrabel kunnen het licht niet zien in de ogen van de werknemers van het spoorbedrijf. Dat is ergens logisch: de infrastructuur brengt geld in het laatje, terwijl met treinen rijden, geld kost. Op die manier worden werknemers, die eigenlijk in hetzelfde bedrijf werken, tegen elkaar opgezet. Moeten openbare diensten geprivatiseerd worden? Moeten die winstgevend zijn? Ik denk het niet, maar in Europa denken ze daar blijkbaar anders over.

Wij hebben hier ook al afgezien met het nieuw SAP, boekhoudkundig programma dat ook absoluut ingevoerd moest worden ter verhoging van de productiviteit. Tientallen SAP-consulenten lopen hier de hele dag rond, dat kost miljoenen, maar het werkt niet. Wij hebben dan bijvoorbeeld een afgewerkte motor staan, daarnaast een vorklift om hem op te laden en daarnaast een vrachtwagen om hem weg te brengen. Maar de motor kan niet vertrekken omdat hij niet "in het systeem kan". Tegen de tijd dat dit probleem opgelost geraakt, zijn er alweer drie nieuwe ontstaan en zo gaat dat hier elke dag.

Even later halen we onze doosjes van de Miljonairstaks boven en blijkt dat verschillende mensen ze al herkennen: “Ah, ik kreeg er al zo eentje in het station.” Ook ons pamflet werd goed onthaald. We kregen zelfs een uitnodiging om eens met een groep van een twintigtal personen een bezoek te brengen aan de werkplaats en de mensen. Romain zorgt dan voor een rondleiding.