Personeel Stad Antwerpen :: Besparingen ondermijnen Sectoraal Akkoord 2008-2013

Wie het zich nog herinnert uit de pers weet dat het stadsbestuur van Antwerpen in de loop van 2008 te maken had met heel wat sociale onrust onder zijn personeel. Aanleiding was de nieuwe rechtspositieregeling, gekoppeld aan een aantal maatregelen op vlak van arbeidsduur.

De middagpauze werd niet langer aanzien als werktijd, het globale pakket van verlof en plaatselijke feestdagen ging erop achteruit en ook op vlak van overuurcompensaties leverde men in. Het stadsbestuur haalde hiermee de woede van de stadsmedewerkers op zich, die dit zagen als een belangrijke stap achteruit op sociaal vlak.

In die strijd eisten de vakbonden ten minste een degelijke compensatie voor deze inleveringen.

Moeizaam evenwicht

Schepen voor personeelszaken Van Peel (CD&V), voerde zijn plannen door, maar gaf ruimte om in het volgende Sectoraal Akkoord (te vergelijken met CAO voor de privé) compensaties te vragen.

In juni 2009 werd het Sectoraal Akkoord 2008-2013 afgesloten. Hierin werd een moeizaam evenwicht bereikt tussen de stad en de vakbonden.

Een lineaire loonsverhoging kon lokaal in Antwerpen niet zomaar. Om toch maximaal aan de vakbondseis voor compensaties tegemoet te komen, zag men een uitweg in een jaarlijkse functioneringspremie van 2% voor alle stadsmedewerkers met een gunstige evaluatie. 98% van het personeel zou hiervan kunnen genieten, wat aanvaardbaar was voor vakbonden en personeel.

In het pakket stonden verder ook een verhoging van de eindejaarspremie, het invoeren van de tweede pensioenpijler voor contractuelen, kinderopvang, enz.

Op vlak van tewerkstelling engageerde het stadsbestuur zich voor het behoud van de tewerkstelling, dus geen jobverlies tot 2013.

In ruil vroeg men van de sociale partners vijf jaar sociale vrede.

Stadsbestuur onbetrouwbaar

De inkt onder het Sectoraal Akkoord was echter nog niet opgedroogd, of de directeurs van de verschillende stadsdiensten kregen opdracht om een aantal besparingen door te voeren: 6% op het personeelsbudget en 3% op de werkingskosten. Sinds juni 2009 vloeit er personeel af.

De concentratie van administratieve diensten in het Bell-gebouw moet de komende twee jaar eveneens zorgen voor inkrimping van personeel.

De belofte voor het behoud van de tewerkstelling bleek dus gewoon gebakken lucht en het stadsbestuur een onbetrouwbare partner. Zelfs vóór het ondertekenen van het Sectoraal Akkoord lagen de besparingsplannen al klaar.

Ondertussen heeft het personeel nog geen eurocent gezien van de functioneringspremie, van de tweede pensioenpijler of van de kinderopvang.

Het uitbetalen van de functioneringspremie blijft in mist gehuld.

Alles wijst erop dat het stadsbestuur de spelregels wil veranderen, vermoedelijk om niet het merendeel van het personeel die 2% te moeten betalen.

Wanneer ook voor dit punt het bestuur woordbreuk pleegt tegenover de vakbonden en het personeel, zal er ook van de sociale vrede niet veel meer in huis komen. Heel wat medewerkers hadden slechts met tegenzin hun strijdbijl begraven.

Ondertussen neemt door het afvloeien van personeel, ook de werkdruk toe.

Stad in moeilijke papieren

Het huidige besparingsscenario is niet nieuw. De betaalde middagpauze was bijvoorbeeld een maatregel in het verleden, omdat de stad geen financiële ruimte had voor loonsopslag.

Jaren lang besteedde de stad een kwart van haar budget aan het betalen van intresten aan de banken: 4,5 miljard oude Belgische franken, elk jaar opnieuw.

In tegenstelling tot andere grote steden, kreeg Antwerpen geen schuldkwijtschelding in de jaren ’80.

Het einde van de tunnel werd vooropgesteld in 2018. Na schuldherschikking, werd dit 2023. Ondertussen zit de stad weer in moeilijke papieren.

De voorbije 30 jaar werd er om de drie tot vijf jaar bespaard!

Oorzaak nu zijn o.a. de problemen bij Dexia, de opvolger van het Gemeentekrediet, dat trouwens vroeger een openbare instelling was.

De stad ontvangt ook minder gemeentebelastingen (8% op je personenbelastingen), omdat haar inwoners hun inkomen zien dalen door de toenemende (economische) werkloosheid.

Na 30 jaar is het tijd voor een nieuw scenario!

De stad heeft, samen met veel andere overheden, jarenlang de broeksriem aangehaald om intresten te betalen aan de banken. De banken hebben jarenlang hun boontjes hierop te week kunnen leggen.

Toen ze door hun speculaties de mist ingingen, pompte de overheid opnieuw miljarden in de banken. En opnieuw moet dit geld gerecupereerd worden door besparingen.

Na 30 jaar dringt zich een ander scenario op.

Het sociale noodplan van de PVDA en de miljonairstaks kunnen hier een oplossing voor bieden. De neerwaartse spiraal kan doorbroken worden met de nodige politieke moed.

Waarom zouden wij niet mogen dromen van meer jobs bij de stad, betere dienstverlening, meer kinderopvang of voldoende financiën voor onze pensioenen?

Waarom zou het trouwens bij dromen moeten blijven?

De miljonairstaks of het Kiwi-model zijn reële opties.

Het zijn alternatieve modellen, die het stadspersoneel kunnen helpen om te krijgen waar ze door het Sectoraal Akkoord 2008-2013 recht op hebben!

Lees ook van Rode Tornado:

• 19 april 2009 Doe mee met de Verloren Week! Zet je zonnebril op.
• 19 maart 2009 Sectoraal Akkoord voor lokale besturen
• 19 maart 2009 Het stadsbestuur wil de strijdlust van het personeel vijf jaar aan banden leggen
• 23 september 2008 Gemeenteraad over nieuwe Rechtpositie stadspersoneel
• 13 september 2008 Nieuwe rechtspositie voor lokaal personeel: soepeler met minder sociale bescherming