Opel :: “De deur is wel toe, maar nog niet op slot”

Solidariteitsbezoek Opel Antwerpen door Comac

00

Vrijdagavond 1 maart. 11 jonge comaccers komen bijeen op het secretariaat en maken zich klaar om te vertrekken. Niet op café, of naar een concert, neenee: nadat we eerder op het jaar de treinstakers een hart en een kom soep onder de riem hadden gestoken, gaan we nu langs bij het stakingspiket van Opel Antwerpen. Niet met soep, maar met koffie, “brengt mor kaffé méi” had Rudi Kennes aan de telefoon gezegd. De 3 bussen koffie zitten al in de auto. Nu nog het materiaal dat we gezamenlijk gaan afgeven. Comac Antwerpen was in de eerste weken na de januariexamens rondgegaan op de UA met een motorkap en een vlag van Opel, waarop studenten aanmoedigingsboodschappen konden schrijven. Wat ze dan ook én masse deden: na 4 aula's stond ons materiaal vol! Trots waren we dan ook op onze actie, en we hoopten dat de arbeiders van Opel het ook zouden kunnen apprecieren. De vlag en de motorkap gaan in de auto, en wij erachter.

Nadat Steven Frans, één van de twee chauffeurs, de hele parking was afgereden op zoek naar het stakingspiket, en daarbij 2 keer een stopbord had genegeerd, werden we ontvangen door Rudi Kennes en de rest van het ABVV. Kennes kenden we al, vanop een filmavond waarop hij ons had toegesproken. Kennes ontving ons hartelijk, en stelde ons voor aan de rest van de delegatie. Waarop wij uiteraard trots onze motorkap bovenhaalden. De motorkap werd positief onthaald, en vooral de slogan “Al wie da ni springt is de Reilly” werd gesmaakt. En dan moest de vlag nog komen: terwijl ze vastgehouden werd door 4 comaccers, en iemand er toelichting bijgaf, deed de wapperende wind haar glorieus bewegen. U merkt dat ik de superlatieven niet schuw: nog een manier waarop u kan merken dat we echt wel trots waren op onze vlag. Na een korte speech kregen we applaus, en werd de vlag opgehangen. Dankzij de woeste wind konden we ze zien hangen.

Het moment was dan aangebroken om een praatje te slaan met de arbeiders. Men probeert de stemming hoog te houden, en dat lukt behoorlijk: het ene grapje na het andere werd gelost. Enkele getuigenissen maakten indruk op de youngsters van Comac: zo was er de man die op 45-jarige leeftijd zijn job zou kunnen verliezen. “Waar vind ik nu nog een job?”. Ook leerden we enkele lessen over journalistiek: dat je niet alles moet geloven wat in kranten staat. En zeker en vast de forums moet vermijden, want: “als ik mij eens goed kwaad wil maken, dan moet ik een kwartier die forums lezen, en men kas zit vol voor de rest van de dag!”. Toch zie je dat er nog steeds hoop is op een goede afloop, want zoals de secretaris van het ABVV zelf zei: “de deur is wel toe, maar nog niet op slot.”.

Rudi Kennes zelf vond de vlag fantastisch, en de motorkap zou een mooi standaardje krijgen, waarna er een kleine discussie losbarste van hoe ze het best gevernist zou kunnen worden. Met andere woorden: ze gaat nog lang meegaan, dus als je zelf naar Opel zou gaan, neem dan zeker een alcoholstift mee, en zet er je naam mee op! Kennes liet ons na een dankwoordje de bus zien waarop de stakers kunnen schuilen voor de kou en stormen allerhande. Op de bus nam hij het woord, en gaf hij ons een overzicht van alle stakingen die hij zelf had meegemaakt, en wat volgens hem de oplossingen zouden kunnen zijn voor Opel. Ook legde hij de werking van de vakbond uit. Het werd een fabuleuze monoloog, enkel onderbroken door comaccers die extra vragen hadden. Gedurende anderhalf uur hingen wij aan zijn lippen, en om ons te doen zwijgen heb je normaal verdovingsmiddelen nodig. “Alskik vertrokke zen, moete maa stoppe, want ik kan ure klappe” zei hij nog, waarna hij Wouter Parmentier nog begon te plagen met zijn mal Gents accent. Na 2 uur moesten we helaas opstappen, maar we namen eerst nog uitgebreid afscheid van het piket. Iedereen was ons dankbaar, en wij waren vol bewondering voor deze moedige stakers! En hupsakee, we vertrokken huiswaarts. Nadat we de hele Noorderlaan waren afgereden, en we het rijgedrag van onze voorzitter wilden evalueren (mét evaluatiekaartjes, jazeker) kropen we vermoeid ons bed in, terwijl we terugdachten aan een leerrijke, boeiende, maar ook plezante avond. Zet 'em op!(-el!)

Deden mee aan dit bezoek: Dieter P, Jasmin T, Koen H, Luis M, Pieter-Jan C, Rogier B, Sofie S, Steven F, Tom DC, Wout S, Wouter P