Opel Antwerpen: Gemeenschappelijke actie van Belgische en Duitse communisten

Volker Metzroth van de DKP schreef onderstaand verslag over de gemeenschappelijke actie van de DKP en de PVDA aan het piket van Opel op 10 februari 2010.

Op de foto van links naar rechts: Wouter Van Damme, Brigitte Böhlke, Volker Metzroth, Ward Coenegrachts

Een dag nadat GM en Opel-baas Nick Reily de vernietiging van 8.200 arbeidsplaatsen in heel Europa bij Opel aankondigde, bezoeken wij, leden van de DKP (Deutsche Kommunistische Partei), gemeenschappelijk met vrienden en vriendinnen van de Belgische Partij van de Arbeid (PVDA) de collega's van de door sluiting bedreigde Opel vestiging in Antwerpen.

Volker Metzroth (vertaling: Will Broex)

In totaal 2.500 mensen zouden in de Belgische halfmiljoenenstad, waar nu reeds een werkloosheid van 20% heerst, hun werk verliezen. Maar de Opel-medewerkers ter plaatse laten dat niet zonder strijd gebeuren.

Door de volgens de Belgische radio “grootste sneeuw-verkeerschaos ooit” werden wij gehinderd om onze plaats van afspraak te bereiken. Maar we werden reeds voor Antwerpen door Joris en Wouter afgehaald en naar de fabriek gebracht. Op de autoradio horen we dat een aantal werknemers tussen 9 en 11 uur staken. Na de mediaberichten wilden ze onder andere meer informatie over Reily's plannen.

Aan de afleveringspoort wapperen de rode vlaggen van het ABVV (socialistische vakbond) en de groenen van het ACV (christelijke vakbond), ook de blauwe vlaggen van de liberale vakbond, waarvan voor de rest echter niets te zien is. Een kort gesprek aan de poort, we moeten ons identificeren, en dan zijn we binnen.

In metalen vaten branden houtvuren, echt wel nodig bij dit weer. We ontmoeten eerst een groep christelijke vakbondsmensen. Op één man na, die schijnbaar sowieso geen communisten de hand wil schudden, begroeten ze ons vriendelijk en geïnteresseerd. Werkelijk hartelijk zijn de collega's van de socialistische vakbond. Ze zijn ook wel verrast dat hier Duitse communisten opdagen om hun solidariteit te tonen. Zij controleren hier precies hoeveel wagens het Opel terrein verlaten. Daarmee verzekeren de arbeiders dat er steeds minstens 5.000 nieuwe wagens op de fabriek blijven, als 'oorlogsbuit'.

Een vertrouwensman van het ABVV denkt dat het nu nodig is om met heel Europa de strijd te voeren, anders zijn de collega's in Bochum, Saragossa of elders de volgende die het bekopen. Dat er verschillende concurrerende vestigingen zijn, vindt hij fundamenteel niet zo goed. Vaak gaf dat een strijd van de een tegen de ander, wat uiteindelijk alleen het kapitaal van nut was. Ook zijn er bij delen van het personeel tendensen van gelatenheid. Ontmoedigd na jaren van grote onzekerheid willen velen nog slechts om hoge ontslagvergoedingen vechten. Een televisieploeg vindt ons optreden zo interessant, dat ik voor een lopende camera kan verklaren wie we zijn en waarom we hier staan.

Tegen de shiftwissel stellen we ons op aan de beide personeelsingangen. De kameraden van de PVDA zijn zichtbaar bekend bij het personeel, we ervaren geen onvriendelijke reacties. Af en toe een beleefde afwijzing van het gemeenschappelijk, door beide partijen opgestelde pamflet vanwege de groepjes die de shift opgaan, maar in de regel wordt het met een “bedankt” aangenomen. Van onze 1.200 pamfletten met Nederlandse en Duitse tekst blijven er slechts weinig over. Er vinden korte gesprekjes plaats, ook met ons, die door Brigitte vertaald worden.
Dezelfde reacties krijgen we ook bij de mannen en vrouwen, die na de ochtendploeg de fabriek verlaten. Men kan hen aanzien dat ze 8 uren hard gewerkt hebben, toch vinden nog redelijk velen de tijd voor een gesprek met de Belgische kameraden. Ook nu weer interesse van een derde partij: een fotografie-studente vraagt of ze beelden van onze actie mag maken, ze wilt ons ook de foto's doorsturen. Geen probleem, ze mag.
Nat en koud ontmoeten we ons later op het PVDA-secretariaat, midden in Antwerpen, om ons op te warmen. Bij koffie en belegde broodjes wordt de actie als geslaagd ingeschat. Een gemeenschappelijk optreden in de nabije toekomst voor Opel Bochum is nu in voorbereiding. Dat onze partijen in het kader van een samenwerking met vier, samen met de Communistische Partij van Luxemburg (KPL) en de Nieuwe Communistische Partij Nederland (NCPN), reeds langer samenwerken, weet iedereen. Er geldt wederzijdse interesse voor alle ervaringen met het werk in de wijken, in bedrijven, in steden, bij de jeugd en tegen oude en nieuwe fascisten. In Antwerpen zijn de districten Deurne en Hoboken burchten van de Belgische kameraden, ze behaalden hier bij verkiezingen resultaten van 5 tot 9%. Momenteel wordt er een nationale campagne voor de invoering van een Miljonairstaks gevoerd. We leren dat er in geen enkel land ter wereld zo veel miljonairs per inwoner zijn dan in België.
Hoe dicht bij elkaar rijkdom en armoede liggen, is ook in Antwerpen te merken, zoals we zien op onze terugtocht door stadswijken die hoofdzakelijk door migranten bewoond worden. Voor ons staat het vast dat de stress door heen en terugreis snel vergeten zal zijn. Zo niet echter deze actie, een stukje praktische internationale solidariteit. Ten laatste op het Solidariteitsfeest van Solidair op 25 september in Oostende willen allen die er vandaag bij waren elkaar opnieuw ontmoeten.

• Lees ook: Opel Antwerpen :: Duitse communisten brengen solidariteitsbezoek