Naar aanleiding van het artikel “Alle heiligen & drugs” stelde Ivan Grooteclaes de vraag: “Is de PVDA dan voor drugs gebruik?”. Ongetwijfeld is hij niet de enige met dergelijke verontruste bedenkingen. Het gebeurt niet iedere dag dat een PVDA site opent met de foto van een stel vrolijke “junks”…
Uiteraard is de PVDA géén voorstander van het misbruik van “drugs”. Dat wordt ook nergens gezegd. Het gaat om een “Opinie”, een verslag van een kleine actie die een zeer groot probleem in de aandacht bracht. Een probleem dat het stadsbestuur “Rond de Grote Markt” liever ontkent. Vooral wanneer het in “Den Engel”, na de Gemeenteraad, een “Bolleke” te veel op heeft… Daarom is het goed dat er reacties zijn, want dit thema gaat niet alleen de “pleinbewoners” van het De Conickplein aan, maar tevens een brede laag van de bevolking, van de werkende mensen, van de arbeidersklasse. Niet omdat ze slachtoffer zouden zijn van de vermeende “overlast” van druggebruikers op straat, maar omdat ze zélf “junks” zijn… De “Narren” van het De Coninckplein houden hen een spiegel voor en dat kan ontluisterend werken.
Communisten zijn geen puriteinen. In een ideale, utopische communistische samenleving zou iedereen genieten van “het goede leven”. Bevredigende arbeid, cultuur, vrede, lekker eten, goede seks en genotsmiddelen voor allen. Dat is niet voor morgen. Maar ook nu kan het leuk worden, op rijstpap in de hemel wachten we niet. Communisten zijn al evenmin zwartgallige zuurpruimen. Dus gebruiken we ook “genotsmiddelen” die wetenschappelijk gezien… “drugs” zijn. Koffie, tabak, alcohol en ook chocolade. Met mate gebruikt is er niets aan de hand, integendeel. Zelfs sommige dieren gaan op zoek naar “drugs”, zoals zwalpende vogeltjes naar alcohol houdende overrijpe bessen.
Ongeveer de helft van Vlaanderen kampt met drugs gerelateerde moeilijkheden. Shift arbeiders slikken “legale” en “illegale” drugs om de nacht/dag door te komen. Truckers gebruiken “speed” om wakker te blijven. Huisvrouwen combineren tranquillizers met cognac of Martini. Pubers roken tussen de lessen een “joint” en slikken het stimulerende “Catovit” in de examen periode. Bedienden drinken tijdens het werk en combineren ’s avonds barbituraten met alcohol om te slapen. En dan zwijgen we nog over drugs in de wereld van de sport. Huisartsen schrijven nog steeds te vlot “legale drugs” voor, zoals slaapmiddelen en kalmerende pillen. Zeer zwaar verslavend. België is koploper in het gebruik van – in tonnen uitgedrukte hoeveelheid pillen - “legale drugs”. De doden die te wijten zijn aan overdosissen worden niet zelden statistisch “onder de mat geveegd” als hartfalen of hersenbloeding. Het gaat om grote groepen mensen en sommige lezers van deze tekst herkennen zich hier in.
De PVDA heeft een uitgewerkt programma rond gezondheid. Ook Geneeskunde voor het Volk sprak zich herhaaldelijk uit over het misbruik van medicatie, een winstgevend zaakje voor de farmaceutische industrie. De PVDA ziet deze problematiek dan ook in het kader van haar anti kapitalistische maatschappij visie. Deze visie “op straat brengen” paste perfect in de actie op het De Coninckplein. Samen met onze bondgenoten in de strijd tegen drugsmisbruik en de oorzaken er van. En dat in een begrijpelijke, niet hypocriete taal.
De spoedafdelingen en de artsen van Geneeskunde voor het Volk zien dagelijks zwaar verslaafde patiënten, zieken, geen “criminelen”, gewone mensen met gezin en kinderen. Het gaat om verslavingsziekten, niet meer of niet minder dan deze waar aan de mensen op de foto’s bij dit artikel lijden. Het gaat om een ziekte die ( naast neuro -biologische en misschien erfelijke factoren) in de hand gewerkt wordt door de leef- en werkomstandigheden in deze bedreigende kapitalistische maatschappij, met haar prestatiedruk.”The sky is the limit”. Aan de lopende band van auto fabrieken staan arbeiders die “high” zijn. Denk aan de tradities bij de havenarbeiders. Levensgevaarlijk. Drugs van alle aard kunnen dodelijk zijn. Ook op de snelweg.
Communisten zijn geen puriteinen. Wij zijn geen moraalridders. Een pintje, of meer dan één, is geen zonde. Wél is alcohol een zeer winstgevende harddrug in de categorie van heroïne. Alleen dat zeggen doet velen steigeren. Merkwaardig, toch… Uiteraard, zullen velen “sociaal drinken”. Maar in België zijn er honderdduizenden zware alcoholisten. Ook in uw omgeving en familie. Alcoholisme is een hel voor de zieke en zijn omgeving. Ontwennen van alcohol is bijzonder moeilijk en duurt (psychologisch) jaren. Alcoholisme is een zware financiële last voor de ziekteverzekering. Zeer weinige lukken er in definitief af te kicken. Ga eens kijken in een psychiatrisch ziekenhuis, op de afdeling waar de slachtoffers van het syndroom van Korsakow verblijven. Soms nog jonge patiënten bij de welke de hersenen tengevolge alcoholisme onomkeerbaar verwoest zijn en die de symptomen van Alzheimer in de ergste graad hebben. Of kijk gewoon rond in uw stamcafé. Lees de site van de Anonieme Alcoholisten (AA), een prachtige vrijwilligers organisatie van louter ervaringsdeskundigen. (www.aavlaanderen.org ). Verslavingsziekten treffen zowel vrouwen als mannen, ouderen als jongeren, rijk en arm. Zij zitten bij “AA” als gelijken rond de tafel.
Illegale drugs als cocaïne en heroïne in het strafrecht houden is waanzin. Het is waanzin met een achtergrond van miljarden dollars. Slechts de werkelijke criminelen, de echte Maffia heeft er baat bij. Zij verrijken zich op de ellende van honderden miljoenen verslaafden, zieken. Het is niet het “heroïne hoertje” met een grammetje op zak dat moet aangepakt worden, wel deze drugsindustrie. De opiumteelt in Afghanistan is in twee jaar met 100% toegenomen, “dank zij” de invasie van Bush, zélf een alcoholist. Uit opium wordt heroïne gedistilleerd. Brice De Ruyver (Universiteit Gent en voorheen adviseur van premier Verhofstadt) is onze beste vriend niet, toch heeft hij gelijk aan te dringen op het gedeeltelijk legaliseren van opium om het uit de criminele sfeer te halen. (“De Morgen” van 3/11). De Amerikaanse Republikeinse gouverneur en ex filmster Arnold Swarzenegger is zeker onze vriend niet, toch heeft hij gelijk met zijn onlangs gemaakte opmerking dat marihuana slechts “een ongevaarlijk blaadje” is. Daarom dat men ook in Antwerpen (“Trekt Uw Plan (t)”) juridisch ijvert voor legalisering van “wiet”, veel minder bedreigend dan alcohol. Zoals de coca bladeren in Bolivië, waar van ook cocaïne gemaakt kàn worden. Deze gekauwde bladeren op zich zijn een eeuwen oud licht stimulerend middel, dat in het “geheime” brouwsel van… Coca Cola zit. Weet wat je consumeert…
Toen in de jaren twintig van vorige eeuw in de USA de “drooglegging” werd ingevoerd en alcohol bezitten een misdaad werd, is Al Capone met de Maffia op de kar gesprongen. Illegale alcohol werd een wapen in de handen van de grote misdaad en uiterst winstgevend. Een vergelijkbare situatie zien we nu met de illegale “drugs”.
Eén van de medestanders van de actie op 1 november was “Free Clinic”, een belangrijke organisatie van wetenschappers, artsen en hulpverleners voor verslaafden. (Lees www.free-clinic.be en de Nederlandse site www.drugsinfo.nl ). “Free Clinic” steunt de ordewoorden die op 1 november op het De Coninckplein tijdens een verboden, symbolische manifestatie verspreidt werden. En ook “Free Clinic” is uiteraard géén voorstander van drugsmisbruik.
De arbeidersbeweging stortte zich aan het einde van de 19° eeuw in de strijd tegen alcohol. Zowel in de “beluiken” van de steden als in de dorpen op het platteland had alcohol vreselijke gevolgen en hield de mensen suf, niet in staat tot strijd. Het was een wapen in de handen van het patronaat. Dat probleem is niet van de baan en er doken nieuwe drugs op. (Ondermeer de “pulp media” en de commerciële TV, die godsdienst als “opium voor het volk” verdrongen). Tegen dat fenomeen moeten we op de juiste wijze vechten. Het is geen “randverschijnsel”, de verslaafde mensen van het De Coninckplein vormen het topje van de ijsberg en zij hebben de moed hun mond open te doen. Zij geven een lesje aan die massa burgers boven alle verdenking die deze “junks” verketteren, maar zich veilig thuis onder invloed van pillen en alcohol te buiten gaan aan zwaar partnergeweld. Er lopen steeds meer vrouwen in de beste families “tegen de deur”, weet je. De strijd tegen het misbruik van alcohol en andere drugs is dan ook een politieke strijd, een emanciperende strijd. Om deze te kunnen voeren moet je wel op “de werkvloer” staan, tussen de mensen. En niet achter “Dag Allemaal” of “Het Laatste Nieuws” zitten, die desinformatie publiceren, omdat dat goed verkoopt.
De Antwerpse PVDA heeft leden, militanten en sympathisanten die al decennia thuis zijn in de wereld van de sociale uitsluiting, van de grootste armoede en marginalisering. Prostitutie, dakloosheid, druggebruikers, illegalen, racisme, psychiatrische patiënten, krakers, gevangenen,… Zelfs het OCMW kan niet beweren op een dergelijk vertrouwen te kunnen rekenen van deze angstige mensen. Zij zijn de extreme slachtoffers van een kapitalistische maatschappij en van discriminatie. Bijna 20% van de Belgen is arm, ongeveer 7 à 8% extreem arm. Extreem rechts tracht enerzijds hun stemmen te winnen en zal ze anderzijds criminaliseren als onbruikbaar vuilnis. (Hitler was zeer zwaar drugs verslaafd…). De PVDA kan via haar leden en sympathisanten deze hulp verlenende organisaties en hun doelgroepen bereiken. De oprichter van het alom gerespecteerde “DAK” is een partijmilitant. (www.daklozenaktiekomitee.be). Hij werkt samen met mensen van “Groen!”, “Spirit” , SP.A-ers, onafhankelijken, mensen uit de kerken, de parochies. Dagelijks. De Partij is hier openlijk aanwezig. Als een “soepele Partij”, als een open Partij. Met respect, niet sectair of manipulerend.
Zij die als vrijwilligers en ervaringsdeskundigen in dit milieu werken doen dat niet paternalistisch, maar met een warm hart. Zij maken deel uit van dit “rare volkje” als “een vis in het water”. Ook dat is politiek militant zijn. Een van de beste “therapieën” voor mensen met psychiatrische problemen is trouwens het voeren van dergelijke publieke acties. Hun terechte trots wordt er door versterkt. Men ontmoet er zeer intelligente en lieve mensen. Mensen met inzicht in het leven, waar van menig gesettelde burger een lesje kan leren…
En, de PVDA is niet voor “drugs” - misbruik!
Koen Calliauw.
gegroet
Tjalling Eekman
De vraag was: Is de PVDA dan voor drugsgebruik?
Met het antwoord: \'De PVDA is tegen drugs-misbruik\' omzeil je eigenlijk de vraag en geef je eigenlijk de indruk dat we wel voor drugsgebruik zijn, zij het dan met mate.
De PVDA moet op geen enkele manier de indruk wekken druggebruik te accepteren als een normale gang van zaken.
Terecht stelt Koen:\"..einde 19de eeuw..in de steden als in de dorpen op het platteland had alcohol vreselijke gevolgen en hield de mensen suf, niet in staat tot strijd.\"
Hetzelfde hoorde ik van kameraden uit de beweging van \'68. De zware blowers verlieten vaak het strijdtoneel om zich te nestelen achter hun rookgordijn.
Ook in Cuba kent men het probleem. De VS tracht daar massaal illegale drugs het land binnen te krijgen om de Cubaanse jeugd volledig te demoraliseren. Drugs is een trouwe bondgenoot van het kapitalisme!
Natuurlijk zijn wij bekommerd om de slachtoffers. Maar we hebben de plicht de mensen op de gevaren te blijven wijzen.
Daarnaast denk ik dat de bezorgde briefschrijver het in zijn vraag had over \'illegale drugs\'. Ik weet dat alcohol ook een hard drug is. Maar we moeten ook oog hebben voor de veiligheid van onze organisatie. We weten allemaal dat de PVDA een geviseerde partij is in sommige kringen. Moeten wij op onze jeugdkampen het gebruik van illegale middelen tolereren en zo onze tegenstanders een wapen geven om ons te treffen?
Wij zijn niet paternalistisch, in hun privéleven gaan wij de mensen zeker niet controleren. ik drink ook mijn glas bier, maar als partij die de mens centraal stelt, moeten we de mensen blijven wijzen op de gevaren en hen desgevallend helpen om weer met klaar visier door het leven te gaan.
Ronny Struyf
Door de massale desinformatie over drugs is het zeer moeilijk er met vrienden op het werk of met buren een rustig gesprek over te voeren. De vooroordelen en het gebrek aan juiste informatie zijn groot. Nochtans maken ouders zich terecht bezorgd, worden relaties kapotgemaakt, vallen er verkeersdoden en worden mensen ziek door levercyrose en psychiatrische problemen, uitgelokt door drugs. Drugverslaafden zijn mensen met een ziekte, geen criminelen. En er bestaan oplossingen. Medische, psychologische en sociale. Daarom plaatste ik ook een paar verwijzingen naar sites, zoals die van “AA” en “Free Clinic”.
De twee artikels op deze site zijn geen wetenschappelijke of ideologische teksten, maar trachten een dialoog uit te lokken. Internet is daar voor zeer geschikt. De drugsproblematiek wordt politiek misbruikt, ook in Antwerpen. Zichtbare gebruikers worden gecriminaliseerd, zoals op het De Coninckplein en verder in de stad. De vele niet zichtbare verslaafden worden aan hun lot overgelaten. Extreem rechts beschouwt ze als vuilnis en gebruikt hen om een gevoel van onveiligheid te creëren. De Antwerpse bestuursmeerderheid speelt dat spelletje mee, opgejaagd door het VB, gesteund door een “wit” buurtcomité als “De Bilzen”, in een kleurrijke wijk. De hulpverlening is beperkt en vrijwilligers organisaties zoals het “Daklozen Aktie Komitee” (DAK) springen al meer dan tien jaar dag en nacht in de gaten van het hulpverlenings netwerk, dat te weinig middelen heeft. Ze zijn “de luis in de pels” van een falend beleid, zoals dat door het OCMW gevoerd wordt.
Ikzelf en de mensen waar door ik omringd ben zijn praktisch zonder uitzondering “ervaringsdeskundigen” die zélf verslaafden waren. Aan heroïne, cocaïne, alcohol, “legale drugs” of allerhande combinaties, coctails. Wij zijn al vele jaren en na zware inspanningen “clean” en kennen het probleem als geen ander. Wij werden als vrijwillige hulpverleners – die “specialisten” werden – geconfronteerd met de meest extreme gevolgen voor het leven van hen die niet konden afkicken. Wij weten wat het betekend een jonge man of vrouw bij te staan die sterft aan een overdosis. We zijn dus geen “doetjes” of theoretici op veilige afstand. Wij kennen de “werkvloer” van de straat, van de goot.
Ja of neen zeggen.
Ronny Struyf vraagt waarom ik het heb over drugsmisbruik en eigenlijk niet in één klap alle drugs over één kam scheer. Ronny geeft het antwoord zelf. Hij drinkt graag een pintje, zoals zo velen. Daar is niets tegen. Maar alcohol is wetenschappelijk wél een harddrug, die honderdduizenden een hels leven bezorgt. Geniet van je pintje, maar misbruik geen alcohol. Ronny zal na een paar pinten zeggen; “nu stop ik”. Alcoholisten kunnen niet stoppen. Dat is niet hun “schuld”, dat is hun ziekte probleem.
De arbeidersbeweging voerde meer dan honderd jaar geleden al strijd tegen drugs, alcohol. En ook tegen morfine en opium, dat aan kinderen gegeven werd om ze rustig te houden… Een strijd,om de redenen die Ronny aangeeft. Die strijd moet nog steeds gevoerd worden, in andere omstandigheden en met nieuwe drugs binnen handbereik. Ondertussen moeten we de definitie van drugs duidelijk maken. Ik stel deze ruim en voeg er koffie en tabak bij, die bij overmatig gebruik ongezond zijn, zelfs kanker verwekkend. In plaats van alle “genotsmiddelen” op een puriteinse manier te verketteren zeggen de organisaties (artsen, verpleegkundigen, wetenschappers, hulpverleners,…) waarmee ik samenwerk; dit zijn de werkelijke gevaren, let op. Wanneer je problemen hebt, vraag hulp. Iedere hulpverlener weet hoe moeilijk het is voor verslaafden om hulp te aanvaarden. Om ja te zeggen tegen hulp en neen tegen drugs. Maar wij gaan niet met de botte bijl te werk, we nuanceren. Wij zijn tegen gedwongen “hulpverlening”, zoals het VB en burgemeester Patrick Janssens wensen. (Uitgesproken in de Gemeenteraad).
Rob Van Vlierden is hulpverlener bij de Bijzondere Jeugdzorg en realistisch. Men hoeft geen universitair opgeleide pedagoog te zijn om te weten dat experimenterende pubers met geen stokken te beïnvloeden zijn als men hen bedreigt of chanteert. Dat werkt contraproductief. Ouders weten dat. Jongeren zijn mondiger geworden, vroeger seksueel actief, met een eigen wil. Dat is dik in orde. Bij de jongeren cultuur hoort cannabis, willen of niet. Stigmatiseer cannabis – of marihuana – niet, maar informeer jongeren.(In de artikels hiervoor staan interessante sites vermeld).
Marihuana is een onschuldig genotsmiddel, minder riskant dan de harddrug alcohol en bij bezit van een kleine hoeveelheid amper strafbaar. (Sommigen, met neiging tot psychose of gebruikers van medicatie, moeten wél opletten).Bezit van een weinig cannabis heeft de “laagste prioriteit”. Cannabis legaliseren, betekend vooral dat een “joint” bezitten uit de criminele sfeer van grote “dealers”, de misdaad, gehaald wordt. De “stepping stone” theorie, die zegt dat van klein, ongevaarlijk gebruik de zware middelen – zoals heroïne - in zicht komen, is onwetenschappelijk. De overgrote meerderheid van jongeren die al eens een “joint” roken, stopt daar bij het volwassen worden mee. (Lees www.encod.org ). Toch heeft Ronny gelijk wanneer hij verwijst naar de passieve in dampen gehulde “hippies” uit de sixties die geen poot verzetten. Dat gold ook voor de stom dronken dokwerkers waarmee ik tijdens stakingen betoogde. Misbruik van drugs moet dus bestreden worden. Waar dan ook, niet repressief, maar informerend en hulp aanbiedend.
“War on drugs”.
Tjalling Eekman meent dat de gepubliceerde artikels doen nadenken, ook over de dikwijls hypocriete benadering van “drugs”. Een site als de deze is dus niet zwaar theoretisch. Over drugs zijn boekenkasten vol gepubliceerd, worden congressen gehouden en permanent wetenschappelijk werk verricht. De “war on drugs” van het Amerikaanse imperialisme is een giftig zoethoudertje om extreem rechtse criminele operaties achter te verbergen. Samen met de “strijd tegen het terrorisme” zijn dat hypocriete tactieken van het imperialisme. (1) Ook het politieke aspect en de maffia connecties in de drugshandel zijn belangrijk om te begrijpen. Dat de CIA Cuba wil overspoelen met drugs, klopt. Het waren de Engelsen die bijna honderd jaar geleden met een “opium oorlog” het Chinese volk konden onderdrukken en het land overspoelden met opium.
Drugsmisbruik is geen marginaal thema voor een arbeiderspartij als de PVDA. Noch voor het individuele slachtoffer en zijn omgeving, noch voor de inzet en de noodzakelijke kracht van de klassenstrijd die we voeren. Daar om is het goed dat we nadenken, ons informeren en een dialoog voeren. Dat betekent ook; durven verschillen van mening. Hou zéker je zinnen en verstand er bij en geniet van de goede dingen des levens…
Koen Calliauw.
(1) Van Naomi Klein verscheen bij www.degeus.nl recent het boek “De Shock Doctrine – De opkomst van het rampenkapitalisme”. (600 blz. – te koop bij De Groene Waterman). Reacties op dit boek: “Dit is een boek over shocks en de manier waarop die worden toegepast op landen en mensen”. En:”Het is niets minder dan de geheime geschiedenis van wat de “vrije markt” wordt genoemd”. En: “Zij onthult dat onze wereld in toenemende mate slaaf is van een weinig begrepen maar geweldig invloedrijke ideologie: de shockdoctrine”.
Naomi Klein beschrijft het in het geheim (CIA) ontwikkelde programma om politieke tegenstanders van de USA door drugs en electro shocks te manipuleren, te “zuiveren” en opnieuw te programmeren. Ze legt dan de link naar o.a. de oorlogstactiek “shock and wave”, het volk murw bombarderen, toegepast in Irak om in een “gezuiverd” land de “democratie” te programmeren. Hoe ondermeer drugs gebruikt worden in oorlogsvoering wordt duidelijk gemaakt.
Het is valabele redenering van veel tieners nadat ze hun eerste joints hebben gerookt en van mijn leeftijdsgenoten eind jaren zestig Tegen “de bekakte” burgerlijke moraal. Daarna werd die ene groep ‘68 gesplitst in twee richtingen : zij die onder de werkers gingen werken of binnen onderwijs ,gezondheid een andere wereld zonder uitbuiting nastreefden: omdat ze in stakingen eind jaren ’60 geschokt kennis maakten met het lot van de werkers , de weinige kansen voor arbeiderskinderen. En degenen die vooral persoonlijke ontwikkeling nastreefden en een eigen moraal maakten tegen het establishment. Experimenteren met alles, en met alle drugs
Ik was daar niet bij. Ik betreur nog steeds de grote talenten die dat met de dood betaalt hebben: geniale muziekanten en zangers .
Oh ja… ik was aanhanger van “on the road”. Maar zelf bleef ik van drugs, ik was er te nuchter voor. In die tijd werd ik daarvoor uitgelachen , ik was “preuts en puriteins” , soms zegde men me zelfs “je wil opvallen , je bent de enige die de joint niet “doorgeeft”
Als je ouder dan 30 nog echte drugs gebruikt dan KIES je ervoor of je kan niet meer tegen het leven, of het leven aan de band ; maar het is een keuze.Mijn keuze was Derde wereldbeweging .Tot vandaag moet men mij eens uitleggen hoe je je hoofd bij de strijd kan houden als je drugs neemt, echt druggebruik : dus meer dan af en toe eens doorzakken.
Arbeiders (en velen dus ) staan “high” in de fabriek
Dit is echte demagogie in een antwoord op een vraag of PVDA voor drugs is
Een erg terechte vraag en bezorgdheid van de persoon die het vraagt
Met een vaststelling dat bepaalde arbeiders pillen moeten nemen om het vol te houden in de fabriek kan je twee kanten op: tegen de werkomstandigheden vechten ; wat elke werkmens probeert of het als argument gebruiken om te zeggen dat we ’t echt niet erg vinden indien ook maar enkele van onze arbeiders eronderdoor gaan en geen uitweg meer zien buiten pillen zonder einde. Niemand van ons zal het laten bij “we begrijpen je pillengebruik”; neen, w
Hallo, Imelda Haesendonck. Mag ik je vragen te lezen wat er werkelijk staat in mijn teksten? Je zal dan zien dat ik het voor een groot stuk met je eens ben. Sorry hoor, maar woorden als \"drugs\" maken mensen soms \"leesblind\" en dan draven ze door vanuit hun \"perceptie\". En worden demagogisch...
Uiteraard zijn het de zware en weinig levensvreugde gevende werk en leefomstandigheden die mensen naar een fatale vluchtroute drijven, drugs, alcohol, pillen. Zelfs tijdens de werkuren. Moest je mijn teksten goed gelezen hebben, dan zag je dat ik pleit voor gezonde werk en leefomstandigheden, zonder dodelijke stress.
Je schrijft: \"Kameraden die tegen drugs zijn, zouden dus \"puristen\" zijn...\". Waar las je dat? Ik zeg dat we geen \"puriteinen\" moeten zijn en dus best een pintje kunnen verzetten, wanneer we daar tegen kunnen en geen zieken zijn, zoals alcholisten. Ik zeg in een reactie: \"Hou zeker je zinnen en je verstand er bij en geniet van de goede dingen des levens...\". Dat is inderdaad niet \"puriteins\", met het geheven vingertje. Maar dat houdt ook in dat iemand die strijdt zijn/haar verstand er bij moet houden. En dat doe je niet onder \"invloed\". Dat sluit volkomen aan bij wat je zelf zegt. Waar zit het probleem?.
Proficiat dat je van drugs af kon blijven, al hoewel je \"aanhanger van \"on the road\" was\".En geen joint doorgaf...Wees gerust, je bent niet de enige die niet afweek vanhet juiste pad. En een \"seut\" was je daarom ook niet.Dat je echter weinig of niets van de verslavingsproblematiek - een ziekte -
afweet (je bent één van de vele) bewijs je met deze agressieve uithaal: \"Als je ouder dan 3O nog echt drugs gebruikt dan KIES je ervoor of je kan niet meer tegen het leven, of het leven aan de band. Maar het is een keuze\". Daar word ik nu stil van...
Een drugsverslaafde KIEST NIET voor zijn ellende, zijn ziekte. Of het nu om alcohol of heroïne gaat. Een kanker patiënt kiest ook niet voor zijn/haar gezwel. Zo simpel is het.Dat is nu juist het drama van een verslaafde. Het kost hem een onmetelijke inspanning om 1)zijn probleem te erkenen en hulp te aanvaarden en 2) de lange weg te gaan die hem/haar \"clean\" of \"droog\" maakt, zoals men bij \"AA\" zegt.Daarenboven is over verslavingsziekten wetenschappelijk nog veel niet geweten, en bestaan er geen \"wondertherapieën\". De strijd die in psychiatrische afdelingen geleverd wordt om mensen \"clean\" te krijgen is uitputtend voor zowel hulpverlener als patiënt.Een zieke dus, die amper een keuze heeft.\"Clean\" worden en blijven heeft niets,maar dan ook niets met wilskracht te maken.Waarom sommigen,zoals ik,meer dan dertig jaar \"clean\" bleven en de meesten niet, is medisch gezien een raadsel.Bij \"AA\" heet dat de invloed van \"een hogere kracht\"...
Er zijn inderdaad nog al wat mensen die \"niet meer tegen het leven kunnen\", om je woorden te gebruiken.Depressies worden epidemisch.Net als zelfmoord bij jongeren.En het misbruik van drugs allerhande in de illusie zo \"de pijn van het zijn\" te verzachten,is epidemisch.Dat is geen KEUZE van de slachtoffers. Dat is én het gevolg van hun ziekte én de omgevingsfactoren die deze uitlokken, namelijk de werk en leefomstandigheden in deze harde stresserende, kapitalistische maatschappij.Ga dit alles dus niet te lijf met zelfvoldane vooringenomenheid, met slogans.Maar léér er over en wees humaan. Praat verslaafden geen schuldgevoel aan. Tracht hen - en dat kan zeer moeilijk zijn - naar professionele hulp te leiden.
Ik kan het niet laten om, in naam van alle zieke verslaafden en zij die stierven aan deze ziekte,met een nijdig staartje te eindigen; het plezier om \"af en toe eens door te zakken\",zoals je zegt,is je van harte gegund,zo \"puriteins\" zijn we niet om dat te verketteren. Maar zorg wel goed voor jezelf en neem de eerste tram naar huis,niet de auto.
Koen Calliauw.
Ik kan het eigenlijk niet beter formuleren dan Koen al deed, maar ik kan het toch niet laten om ook nog te reageren. Ik was 12 toen ik begon te roken, even later was ik verslaafd en vervolgens heb ik er 30 jaar over gedaan om van die nicotineverslaving weer af te geraken (waarbij ik goed genoeg weet dat één sigaretje zou volstaan om weer helemaal verslaafd te zijn, zelfs na 6 jaar geheelonthouding) Ik weet dus hoe een verslaving werkt. Je reaktie is emotioneel maar eenzijdig: natuurlijk had niemand het recht je een seut te noemen omdat je van de drugs afbleef. Maar wie het geluk heeft van de drugs te kunnen afblijven, heeft ook niet het recht een verslaafde een etiket op te plakken. En naast de groep verslaafden zijn er velen die hun nicotine / alcohol / cannabis... gebruik wel in toom kunnen houden (als ik mijn nicotinegebruik kon beperken tot een sigaretje na het eten en op een feestje begon ik vandaag nog opnieuw!). Zoals voor elk complex thema is een genuanceerde visie dus vereist.
Misschien is het tijd om eens te beginnen na te denken over de legalisering van bepaalde illegale drugs.