Gemeenteraad over nieuwe Rechtpositie stadspersoneel

De Rode Tornado was ter plaatse:

De gemeenteraad begon aanvankelijk als een klucht, toen Coveliers (VB-VLOTT) het opnam voor een frituuruitbater bij het Sportpaleis. Hij hekelde het stadsbestuur met zijn auditrapport over frietkoten: dezelfde dure blabla die wij als personeel ook vaak moeten aanhoren.

Lachen was er minder bij als het over de rechtspositie ging. Coveliers hebben we toen niet meer gehoord. Blijkbaar is voor de rechtse fractie één zelfstandige frietkotuitbater belangrijker dan 7.000 medewerkers van de stad.

De tegenstem van VB-VLOTT was dan ook eerder geïnspireerd door het inperken van hun eigen bevoegdheid als gemeenteraadslid, vb. bij het aanstellen van het manteam. De negatieve gevolgen voor het personeel kon hen minder schelen.

Het spel van de democratie: de meerderheid van het personeel telt niet!

Van verschillende diensten waren collega’s afgezakt naar de gemeenteraad. Ze waren getuige van het spel dat men ‘democratie’ noemt.

In de gemeenteraad werden vragen gesteld over het draagvlak van de rechtspositie bij de vakbonden en het personeel. Iemand had zelf door dat 2 van de 3 vakbonden hun akkoord voor de rechtspositie niet hadden gegeven. Dat ze het voorstel zelfs met veel enthousiasme hadden afgekeurd.

Maar in een democratie telt de vertegenwoordiging van de meerderheid van het personeel niet mee. Enkel de politieke meerderheid in het stadhuis.

Onderhandelen of een dovemansgesprek en leugens?

Personeelsschepen Van Peel vond dat er toch uitvoerig was overlegd met de vakbonden. Hij schermde nogmaals met de leugen, dat er ‘verschillende protocols zijn afgesloten’, dus ook een protocol over de arbeidstijden. Niemand van de gemeenteraadsleden doorprikte dit. Zelfs niet schepen Lauwers, die als ex-vakbondssecretaris toch voldoende kennis ter zake zou moeten hebben. Niemand stond op voor de waarheid dat geen enkele vakbond over de arbeidsregimes een protocol tekende.

Maar in een democratie kan men als stadsbestuur zonder blozen het sociale overleg met de voeten treden en leugens blijven verkondigen.

De vakbonden hebben inderdaad uitvoerig hun kritieken en opmerkingen uiteengezet. Het stadsbestuur heeft ze echter voor 99% gewoon naast zich neergelegd en zijn goesting doorgedreven.

Zwijgen in naam van de democratie

Mevrouw Verhoeven (CD&V-N-VA) was zo wijs te stellen dat de nieuwe rechtspositie motiverend kon werken als het goed werd gecommuniceerd.

Welk motiverend element zit er in een langere werkdag, flexibeler werkuren, langere openingsuren én minder vergoeding?

Het aanwezige personeel beantwoordde deze onzin met hoongelach en ongeloof.

In naam van de democratie kwam burgervader Patrick Janssens dan nog maar eens tussen om de betrokken medewerkers het zwijgen op te leggen en te dreigen dat hij anders de zaal zou laten ontruimen.

Geen voeling met de werkvloer

De Groene fractie schitterde door afwezigheid. Was de nieuwe rechtspositie zelfs de moeite niet om te komen?

Niemand nam het echt op voor ons.

De nieuwe rechtpositie zou ‘modern’ zijn.

Voor het personeel is het een stap terug naar 1900, naar een werkdag van 11 uur als het de stad past. Wat is daar modern aan?

Mevrouw Wuyts (Spa-VP) zag zelfs een ommekeer in de houding van leidinggevenden: van een hiërarchisch systeem, naar een managementsysteem; van een autoritaire houding naar een coachende houding.

Ik vrees dat mevrouw Wuyts te weinig dienstnota’s, reglementen, gedrags- en integriteitscodes leest opgesteld door de topambtenaren. Of te weinig weet wat er op interne vergaderingen wordt gezegd. Misschien leest ze ook geen kranten, wanneer één of andere schepen weer eens uithaalt naar het stadspersoneel dat ofwel drinkt, steelt of psychiatrisch ziek is. Wij ervaren inderdaad een enorme coachende houding vanuit onze werkgever!

Eensgezind over ontslag statutairen

Diezelfde mevrouw Wuyts had zich ingespannen om een amendement in te dienen tegen de drie maanden maximale opzeg bij ontslag van statutairen. Zij deed er gul een maandje bij per 5 jaar dienst, met een maximum van 6 maanden. Statutairen worden dus slechter behandeld dan bedienden in de privé-sector.

ACOD eiste behoud van de huidige regeling: 3 maanden per 5 jaar dienst is, zonder maximum!

Mevrouw Wuyts wist haar collega’s echter wel te overtuigen en iedereen stemde voor haar amendement, oppositie inbegrepen. Gecombineerd met het nieuwe evaluatiesysteem, kan nu de jacht op statutairen beginnen. Bedankt gemeenteraad.

PVDA meer dan nodig

Wat ontbrak er op de gemeenteraad? Was er geen enkel gemeenteraadslid dat voeling heeft met de werkvloer? Dat beseft wat het is als je kinderen langer in de nabewaking moeten blijven omwille van de stad? Dat beseft wat 25% minder vergoeding betekent als je al moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen?

Waar bleven, na het pleidooi voor die éne frituuruitbater, de pleidooien voor de 7.000 medewerkers van de stad?

Wat zou een PVDA-man, zoals Dirk Van Duppen, kunnen betekenen in de gemeenteraad van Antwerpen?

De PVDA zat niet mee in de zaal om de rechtspotitie mee goed te keuren. De PVDA stond tussen de actievoerders met een pamflet, met oa volgende tekst:

WIE

OP DE GEMEENTERAAD

NEEMT HET STRAKS OP

VOOR HET STADSPERSONEEL

IN DEURNE EN HOBOKEN

KAN JE REKENEN

OP DE PVDA

OOK ANTWERPEN HEEFT RECHT

OP EEN POLITIEK ALTERNATIEF

---