|
|
Donderdagavond, postkantoor Antwerpen X. Het is rotweer aan de Noorderlaan, met felle buien en een stevige zuidwester. De nachtploeg start de staking, er zijn nauwelijks werkwilligen komen opdagen. Nadat we een pamflet over bpost gedeeld hebben aan de buitenkomende late ploeg, gaan we langs aan het piket aan de ingang van de terreinen. Geen ideaal weer, maar de blauwe, groene en rode militanten van het sorteercentrum maken veel goed met een paar brandende paletten en veel volk onder de partytenten. Daaronder is het een gezellige drukte.
Willy Heyns (50), Romy Staes (49), beiden ACOD militanten en Jef Daems (49) militant van VSOA, zijn enkele vaste van de nacht op Antwerpen X. Ze vertellen ons wat voor hen de inzet is: "Voor ons gaat het om de toekomst. Er wordt meer en meer flexibiliteit en soepelheid geëist. terwijl de grote mannen van de Post altijd meer verdienen. Wij zijn nog statutairen, maar dat is een uitstervend ras. Achter ons zien we mensen met een loon van 9 euro bruto per uur. Die mensen met DA-contracten hebben minder verlofdagen, minder eindejaarspremie, zelfs de maaltijdcheques zijn minder voor hen. Het is ook voor ons niet plezant dat zij een pak minder verdienen voor hetzelfde werk.
En het gaat altijd maar verder. Op een bepaald moment werd voor de aanwerving de voorwaarde gegeven dat ze enkel een contract konden krijgen als ze van 18u tot 2u 's nachts zouden werken. Er worden hier 30-40 nationaliteiten te werk gesteld via interim en als er een goed werkt, krijgt die een DA contract aangeboden. Je moet weten dat dat gaat om een contract zonder opslag, een vlakke carrière. En op hetzelfde ogenblik is het aantal bazen hier niet meer te tellen.
Door al die besparingen op het personeel kan kwaliteit ook niet meer. De gewone klant telt niet meer mee. De enige die daar nog mee inzit is het personeel. Voor de directie is geen enkele brief belangrijk, die zit enkel in met een paar grote klanten. Thijs zou blij moeten zijn met zijn personeel. Wat heeft hij nu te klagen over de flexibiliteit? We werken dag en nacht in ploegen en dat zes op zeven, is dat al niet flexibel genoeg?
Alles is begonnen met de liberalisering, de vrijmaking van de markt. Daarmee hebben ze de postmensen onder druk gezet, dat we alles moesten slikken. Ze zeggen dat er minder productie is. Maar in 1999 deden we 3 miljard stuks met 45000 mensen. En in 2009 evenveel met 30.000.
Waar we ook voor vrezen met de reorganisatie en het weghalen van de pakjes uit Antwerpen, is dat Antwerpen samen met Luik wordt gestraft voor hun strijdbaarheid. Die pakjes, daar zit de toekomst, dat is het groeiproduct. Ze zeggen dat er geen gevolg is voor aantal werknemers, maar we houden enkel een product dat in dalende lijn gaat. Dat zorgt ook voor een enorme verspilling, nog maar 3-4 jaar geleden is hier een nieuwe pakjesmachine gebouwd, de modernste die er bestond. En nu gaat dat al weer allemaal weg.
Als je het dan over de uitreiking hebt, daar is het een echt bloedbad. Die mensen gaan 7u36 effectief bezig zijn met uitreiking, terwijl er nu een ruime technische tijd is om de ronde voor te bereiden. Zo lang, dat is niet vol te houden."