Daklozen

Zaterdagnacht 24 november. Trein weg, niemand thuis op het logeeradres, ... Ik slenter dan maar naar het station van Brussel -Noord. Het is 01u30 en er is geen kat te zien, ofwel?

Aan het einde van de lange gang liggen mensen. De daklozen. Sommigen liggen verdoken onder enkele dekens, om toch nog van 1 ding zeker te zijn: Een beetje warmte. Een herinnering van jaren geleden komt boven. Mijn buurman ligt enkel op een kartonnen uitgevouwen doos, met als enige bescherming een dun jasje.

Een beetje verderop ligt nog iemand,op de koude grond, zijn handen onder zijn oksels weggestoken. Nog wat verder ligt dakloze nummer 5 van het gezelschap. Enigszins onwennig ontvouw ik mijn slaapzakje.

Ik kan niet slapen. Mijn blik wordt getrokken naar een paar bloemen en een papier dat erboven hangt. "Voor onze liefste vriend" staat er in het Frans opgeschreven. "Doodgevroren"

Ik val in een droomloze slaap, wordt wakker van voetstappen,... Mensen op weg naar hun werk, familie, vrienden, een dagje shoppen,...Ontwijkende blikken, emotieloze blikken, het is alsof ik op sommige gezichten kan aflezen: "Die daklozen, ze hebben het zelf gezocht."

Gevolg van een wegwerpmaatschappij, waar mensen het verleerd zijn om te communiceren??? Ik weet het niet...Ik raad iedereen aan: zoek de daklozen eens op, in elk station, elke stad, praat eens met hen, luister naar hun verhaal, ...

Heb je nog ergens een oude trui liggen of een deken? Neem ze mee, geef ze af!! Uw dakloze medemens zal U dankbaar zijn!!!