Vrijdagavond 1 maart. Elf jonge Comac-leden komen bijeen op het PVDA- secretariaat in Antwerpen, klaar om te vertrekken. Niet naar een café of naar een concert. Neen, nadat we eerder op het jaar de treinstakers een hart en een kom soep onder de riem hadden gestoken, gaan we nu langs bij het piket van Opel Antwerpen. Deze keer niet met soep maar – op vraag van de actievoerders – met koffie.

We hijsen het materiaal in de auto. Comac Antwerpen was in de eerste weken na de januari-examens rondgegaan op de Universiteit Antwerpen met een motorkap en een vlag van Opel, waarop studenten aanmoedigingsboodschappen konden schrijven. Wat ze ook en masse deden: na vier aula's stond ons materiaal vol! Trots dat we waren op onze actie! We hoopten dat ook de arbeiders van Opel hem zouden appreciëren. 

Effectief, ze onthaalden de motorkap positief. En dan moest de vlag nog komen: terwijl vier Comac-leden ze vasthielden, en iemand toelichting bijgaf, deed de wapperende wind haar werk. Na een korte speech kregen we applaus en werd de vlag opgehangen.

Het moment was dan aangebroken om een praatje te slaan met de arbeiders. Men probeert de stemming hoog te houden en dat lukt behoorlijk: het ene grapje na het andere werd gelost. Enkele getuigenissen maakten indruk op de youngsters van Comac. Zo was er de man die op 45-jarige leeftijd zijn job dreigt te verliezen. “Waar vind ik nu nog een job?” klonk het. Ook kregen we enkele lessen over journalistiek. Te beginnen met deze: je moet niet alles geloven wat in kranten staat. Toch zie je dat er nog steeds hoop is op een goede afloop, want zoals de secretaris van het ABVV zelf zei: “De deur is wel toe, maar nog niet op slot”.