Carrefour :: PVDA aan piket in Mechelen Noord

Zaterdagochtend negen uur. Voor de ingang van Carrefour Mechelen-Noord hebben personeelsleden in kleine groepjes postgevat. Allemaal dragen ze de bekende vakbondskleuren. Hier en daar knettert een klein houtvuurtje. Het regent en de wind waait stevig. Het tafereel is meteen duidelijk. Al te vaak beheerst het de media: mensen die met de moed der wanhoop vechten voor het behoud van hun werk.

00

Voor de ingang is een flink stuk van de parking met lint afgespannen. Als een plaats delict. Alleen heeft de misdaad zich hier nog niet voltrokken. Ze is voorlopig alleen nog maar aangekondigd. En het valt te betwijfelen of er ooit een ernstig onderzoek gevoerd zal worden, laat staan dat er iemand ter verantwoording zal geroepen worden. Bij Carrefour Mechelen-Noord weten ze in ieder geval welke misdaad hen boven het hoofd hangt: collectief ontslag. Eind juni zullen hier vijfenzeventig mensen met een voltijds en nog een tiental met een tijdelijk contract onherroepelijk op straat gezet worden. Sociaal bloedbad heet dat. Het soort misdaad dat doorgaans verticaal geklasseerd wordt.

Het personeel weet hier heel goed wat er aan de hand is. Het is stilaan een vertrouwd scenario geworden. Het zoveelste verhaal van een internationaal bedrijf dat zich in ons land vestigt om op korte termijn immense winsten binnen te rijven en vervolgens het hazenpad te kiezen. ‘De buit is binnen’, klinkt het hier dan ook, ‘en dit is wat ze met de mensen doen’.

‘We waren blij toen indertijd iemand GB wilde overnemen’, zegt BBTK-vertegenwoordigster Lis. Maar met de overname door Carrefour werd een desastreuze koers ingezet. ‘Er is geen beleid’, vervolgt Lis. ‘Hier in Mechelen worden voortdurend producten geleverd die we hier onmogelijk kunnen verkopen. Nu hebben ze weer grasmachines binnengebracht. Er liggen hier waanzinnig dure flessen wijn gestockeerd. Hier in de buurt is er toch geen mens die dat allemaal koopt? Het kapitaal dat hier ligt te slapen, is enorm. Maar hoe vaak we dat ook proberen duidelijk te maken, er wordt naar ons niet geluisterd.’

Om elf uur wordt de pers verwacht. Dan zou Caroline Gennez namelijk langskomen om namens de SP.a een steunbetuiging over te maken aan de actievoerders. Maar haar komst wordt niet echt gewaardeerd. ‘Nooit heeft ze iets voor ons gedaan, maar nu wel wat komen paraderen voor de camera’s. Ze kan maar beter niet onder mijn ogen komen’, fulmineert Lis. Na een paar telefoontjes laat Gennez uiteindelijk haar gezicht niet zien.

De aanwezige personeelsleden tekenen allemaal de PVDA-petitie voor de invoering van de wet INBEV, die winstmakende bedrijven moet verbieden om mensen te ontslaan.

• Download de flyer die we uitdeelden aan de piketten
• Download onze 'Raak niet aan m'n job' affiche
• Download het petitieformulier en zamel handtekeningen in voor de wet-Inbev