Carrefour : “Het is de gewone mens die altijd maar moet inleveren”

Mechelen zaterdag 3 april om 9u. We trekken met een solidariteitsdelegatie van de PVDA naar de Carrefour van Mechelen Noord, waar de vakbond toeziet op de sluiting van de winkel. Deze actie komt er na het nieuwe voorstel van de Carrefour-directie waarin ze aankondigt “maar” 14 winkels te sluiten (in plaats van 21). Carrefour Mechelen Noord is één van deze 14 winkels. 30 juni is het officieel voorbij voor deze winkel.

00

Met nog meer plezier leggen we de boel plat

Ondanks het harde nieuws heerst er een strijdvaardige geest aan het piket. De werknemers zijn hier nog niet aan hun laatste actie toe . Wis Leemans, kassierster en afgevardigde van BBTK stelt: “Fase 1 van de Wet Renault, de informatieronde, is nu bijna afgehandeld. Na 12 april komen de onderhandelingen. De directie probeert verdeeldheid te scheppen in de onderneming. Tussen de winkels die gaan sluiten en niet gaan sluiten, door hier en daar een cadeaujte te geven. Terwijl iedereen gaat moeten inleveren. Volgens mij moeten we hier als vakbonden reageren met een nationale staking om de directie onder druk te zetten en de solidariteit tussen de winkels aan te wakkeren. Maar bon, we moeten ook nog niet al ons kruid verschieten. We gaan nog veel sluiten de volgende maanden.”

Haar secretaris vult aan: “We moet onderhandelen, niet voor een koperen handdruk maar voor een gouden handdruk”. Greta van het LBC vindt dat we de directie van Carrefour nog meer moeten treffen. “Een dag toe is niet genoeg, we moeten langer sluiten. Ook de winkels die goed draaien moeten dicht, zodat de directie het goed in haar portemonnee voelt.” Een collega besluit: “Ze hebben zogezegd geen geld om ons te muteren of een goede premie te geven, en toch maken ze superwinsten. Daarom leggen we de boel met nog meer plezier plat. “

Solidariteit

Op het piket is er grote solidariteit. Maarten vertelt “Ik werk hier 5 jaar. Ik ben er vrij gerust in dat ik ander werk zal vinden. Ik sta hier vooral omdat ik solidair wil zijn met mijn oudere collega's. Waar gaan zij nog werk vinden? Ze zijn 40, 50 jaar, hebben al wat meer gezondheidsklachten, zoals rugproblemen. Alsof een Delhaize die mensen gaat aannemen? Dus het is echt belangrijk dat er een goede oplossing voor hen komt.”

Annemie is 60 jaar. Ze hoopt dat er voor haar een goede regeling uit de bus komt, “maar ik zit meer in met mijn andere collega's van carrefour. Dat is verschrikkelijk. Je werkt al zolang met elkaar samen, je bent bijna familie van elkaar geworden. Alle klanten vragen hoe het zit, wanneer de winkel dicht gaat, dan zit het mij tot hier. Ik kan daar niet tegen. We hebben echt gevoel misbruikt te zijn.”

De hebzucht van de aandeelhouders ...

... is ook een onderwerp tot gesprek. Ondanks de winstcijfers, 385 miljoen in 2009, gaat Carrefour meer dan duizend werknemers op straat zetten en enkele duizenden slechtere loon- en arbeidsvoorwaarden opleggen. “Vroeger waren het allemaal gezinsbedrijven” zegt Wis, “Nu zijn die aandeelhouders gekomen. Eigenlijk moet er gezegd worden: tot zoveel % winst kan je hebben, meer niet. Er moet een limiet op de winst komen van de aandeelhouders.”

Annemie van het LBC windt zich op over de ontslagvergoedingen van de grote managers. “Die krijgen dan serieuze opstappremies van ik weet niet hoeveel. En nu moeten er bij ons zoveel buiten. Vroeger las je dat over andere fabrieken, Nu is dat bij ons.” Greta besluit: “Bedrijven met winst mogen eigenlijk geen collectief ontslag geven. Het is de gewone mens die altijd maar moet inleveren”.