Geachte heer Vanduppen,
Als wijkgenoot moet ik toezien hoe het kapitalisme terrein boekt met de minuut. Besparingen in de zachte sector zorgen voor schrijnende toestanden, wellicht erger dan ingesloten schrijven. Mijn grootmoeder is onlangs eenzaam in een ziekenhuiskamertje overleden. Hierbij vindt u een schrijven van mijn ouders aan de ombudsdienst van Hoge Beuken en het kabinet van Monica De Coninck. Het feit dat mijn grootmoeder overleden is maakt deel uit van het leven, alleen de manier waarop is niet meteen een referentie van ons sociaal model.
Nog geen 100m van mijn deur zie ik dat de Post het drukbezochte filiaal aan de Boekenberglei gaat sluiten, een zoveelste in rij wat de sociale omgang geen goed doet. In onze buurt wonen heel wat bejaarde mensen, ik vraag mij af waar zij heen moeten zonder het Post filiaal?
Voor het slapen gaan kijken mijn vrouw en ik altijd nog even naar onze 4jarige dochter en onze 2 jarige tweeling die vredevol liggen te slapen. Soms moet ik mij bedwingen om geen traan weg te pinken, met een knipoog naar al die ellende die zich om onze gemeenschap afspeelt. Zelfs de moeizame regeringsvorming begint mij zorgen te baren. U zal misschien verrast zijn deze dingen te horen van een boekhouder werkzaam in een kleine KMO, maar de laatste tijd kom ik meer en meer in aanmerking met arbeiders in onze firma die de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen met loonbemiddeling tot gevolg.
Achter de modelstaat die België heet gaat behoorlijk wat misérie schuil al relativeer ik ook graag de dingen, je moet maar geboren worden in Ethiopië bijvoorbeeld.
Mag ik u vriendelijk vragen om de ingesloten brief niet voor publicatie te gebruiken uit eerbied voor mijn ouders, tenzij ze toelating geven.
Als overgebleven ridder hoop ik dat u toch nog de moed hebt om tegen de windmolens te vechten.
Met vriendelijke groet.