|
|
Vorig jaar kregen de mensen die met een tijdelijk contract bij De Post werkten, de keuze om een contract van onbepaalde duur te ondertekenen of De Post te verlaten. Maar blij konden ze met dat contract van onbepaalde duur niet zijn: wie het wilde tekenen moest tot 250 euro (!) op zijn loon inleveren, kreeg geen eindejaarspremie meer en de waarde van zijn maaltijdcheques werd verminderd van 7 naar 4,5 euro. En interims en mensen die voor het eerst een contract bij De Post tekenen, krijgen zelfs helemaal geen maaltijdcheques meer en ze krijgen ook minder verlofdagen dan hun statutair benoemde collega’s en hun collega’s met een vast contract.
Deze ongelijkheid op de werkvloer zat het personeel al langer hoog, tot vorige week dan de kruik barstte. De staking werd dan ook onmiddellijk erkend door de drie vakbonden. Ze begon in de avondploeg, rond 18 uur en toen de nachtploeg arriveerde nam die de staking meteen over. En opmerkelijk: ook de vastbenoemde personeelsleden namen het op voor hun ondergewaardeerde collega’s en blokkeerden alle uitgangswegen zodat geen enkele brief of pakje het sorteercentrum kon verlaten. De hulppostmannen vroegen elk van hun aankomende collega’s om niet aan de slag te gaan, maar naar huis terug te keren. Uiteindelijk ging 80% van Antwerpen X in staking. Zelfs sommige chefs deden mee met de actie, iets wat zich nooit eerder voordeed. Om de koude winternacht wat draaglijker te maken ging een collega-chauffeur een volle vrachtwagen houtpaletten halen om er een hartverwarmend vuur mee te maken.
Rond 12 uur ’s nachts kwam de boodschap dat de chauffeurs van Gent X uit solidariteit ook het werk hadden neergelegd en dat ze het sorteercentrum daar blokkeerden. Zodoende werd de postbedeling over heel Vlaanderen grondig verstoord en waren de gevolgen nog een week voelbaar.
De inzet is dan ook groot. Hoe kunnen collega’s elkaar recht in de ogen kijken, als ze dit soort discriminaties en onrechtvaardigheden laten passeren? De mensen willen gelijk loon voor gelijk werk. Deze actie is dan ook maar een eerste waarschuwingsactie. Indien de directie geen toegevingen doet volgen er nog vele acties, zo waarschuwen de bonden.