Afscheid van Peter BERO

Peter Bero was een overlever. Als overlever, zo kwam hij aan in de haven van Antwerpen op 4 december 1990, nu bijna achttien jaar geleden.

* Edith Flamand is advocate bij Progress Lawyers Network, gespecialiseerd in burgerlijk recht, het strafrecht/verkeersrecht, het administratief en het grondwettelijk recht.

Hij had een helse zeereis van zes weken achter de rug. Hij was aan boord gesprongen in Mozambique en had zich verstopt in de losse suiker. Hij was geen Mozambikaan, maar reeds in Afrika een vluchteling vanuit Oeganda. Van de Oegandese burgeroorlog kwam hij terecht in de Mozambikaanse burgeroorlog. Wie op nauwelijks 18 jarige leeftijd zich verbergt in het ruim van een zeeschip speelt met zijn leven en waarom ? Omdat de toestand uitzichtloos is en de hoop op een beter leven heel sterk is. Toen ik Peter voor de eerste maal zag door een klein patrijspoortje was hij opgesloten aan dek in een klein bezemhok. Het was december en het vroor dat het kraakte. Antwerpse havenarbeiders die gechokeerd waren door zijn ellendige toestand hebben hem bevrijd uit het hok en aan wal gebracht. Dan begon de strijd voor de verblijfspapieren. Het was een juridische strijd, maar ook één waarbij de solidariteit van Belgische vrienden heel belangrijk was. Hoop en wanhoop wisselden elkaar af, maar uiteindelijk mocht hij hier toch blijven en een bestaan opbouwen. Peter werd 35 jaar. De eerste helft van dat leven was hij in Afrika. Daar heeft hij nooit veel over kunnen of willen vertellen, maar dat hij daar miserie gekend heeft is wel duidelijk. Peter was discreet en trad de mensen glimlachend tegemoet. Zelfs als hijzelf problemen had, begroette hij u goedlachs en charmant met een « hoe is ’t » één van de eerste begroetingswijzen die hij in het Nederlands leerde. Peter kenden wij ook als een medevoelend iemand. In de beginjaren vierde hij een aantal keren kerstmis met ons bij mijn schoonvader ver in West-Vlaanderen. Vele jaren later, in 2000, stierf mijn schoonvader. Peter had zelf al een gezin en wij hadden minder contact met hem. Frans mijn echtgenoot kwam hem toevallig tegen op straat en vertelde over het overlijden. Peter had zelfs geen doodsbrief nodig. De dag van de begrafenis stond hij er. Hij had speciaal de trein genomen om de laatste eer te bewijzen aan die oude man die ooit voor hem gastvrij was geweest. De tweede helft van zijn leven, de zeventien jaar nadat hij voet aan wal zette in Antwerpen gingen met ups en downs. Hij heeft geluk gekend, maar zeker ook problemen. Maar Peter de overlever heeft op zijn beurt leven gegeven. Hij was fier op zijn kinderen. Toen ik het nieuws van zijn dood vernam was ik erg droevig. Wij waren er juist mee bezig zijn papieren terug in orde te brengen. Voor deze dienst heb ik het lied « Deep river » uitgekozen. Het is een lied van de zwarte slaven in Amerika en drukt zo goed het smachtend verlangen uit om uit de ellende bevrijd te worden in « the promised land where all is peace ». Voor mij gaat dit lied niet alleen over de wereld na de dood, maar ook over het diepe water dat Peter heeft overgestoken in de hoop op een beter bestaan. En ook over de immense droefheid die u overvalt als het water te diep is om iemand te redden.