Ook de kameraden van de brandweer voerden actie: zij willen een goede VVP-regeling (verlof voor pensioen) op 58 jaar en maatregelen tegen de daling van de koopkracht… De brandweerlieden trokken na de betoging naar de Grote Markt… Ook wij stootten door naar het stadhuis…
De tanende koopkracht is geen lokaal probleem. Het is een algemeen probleem dat zowat overal gevoeld wordt en waar reeds in vele landen door werknemers acties tegen ondernomen zijn. Zo ook in België zijn er acties gevoerd voor koopkracht en solidariteit. Zo nu ook in Antwerpen door de werknemers van de lokale besturen.
Uiteraard steunt de PVDA deze acties.
We leven blijkbaar in een land waar het normaal is dat vele gezinnen hun (fors gestegen) energierekeningen niet meer kunnen betalen, terwijl de energiebedrijven enorme winsten maken.
We leven blijkbaar in een land waar het normaal is dat loonsverhogingen voor een gewone werknemer steevast worden weggewuifd en er zelfs tot loonmatiging wordt aangemaand (steeds om dezelfde reden dat de loonkost in België tot de hoogste in Europa behoort en dat dit de concurrentiekracht van onze bedrijven zou aantasten, en al zo de werkgelegenheid in gevaar zou brengen), maar waar de (top)managers en kaderleden van bedrijven zichzelf hallucinant hoge lonen en loonsverhogingen toekennen.
We leven blijkbaar in een land waar het normaal is dat onze sociale zekerheid onder druk staat, terwijl bedrijven vrijstellingen krijgen van sociale bijdrage en notionele intrestaftrek; waar er sprake is van fiscale amnestie.
We leven blijkbaar in een land waar het normaal is dat hoe langer hoe meer mensen moeten rekenen op de goedheid van hun apotheker om noodzakelijke medicamenten op krediet te kunnen krijgen.
We leven blijkbaar in een land waar er ook hoe langer hoe meer ‘working poor’ zijn. Mensen die ondanks het feit dat ze een job hebben, niet voldoende verdienen om zichzelf te kunnen voorzien van de elementaire basisvoorzieningen.
Ook hier horen we steeds hetzelfde liedje; ‘er is geen geld voor opslag’.
Gemeenten huren wel consultingbureaus ed in, a rato van 1000 euro per dag, maar extra geld voor een bediende of werkman is er niet.
En dan is er nog de nieuwe rechtspositieregeling.
Vele personeelsleden proberen hun laag loon nog wat goed te maken door overuren te presteren in avond- of weekend werk. Met de nieuwe rechtspositieregeling kan flexibel gewerkt worden zonder nog overuurtoeslagen te moeten betalen, tot 11 uur per dag. De besturen moeten enkel zorgen dat er gemiddeld 38-uur per week wordt gewerkt, dit per vier maanden.
Ook op andere vlakken dreigt de nieuwe rechtspositie financieel nadelig te werken. Looneisen zijn daarom niet meer dan gerechtvaardigd!
Werkzekerheid door statutaire jobs, degelijke loon- en arbeidsvoorwaarden: dit garandeert dat de openbare besturen in de toekomst kunnen rekenen op goed en gemotiveerd personeel dat instaat voor de goede dienstverlening.
Het stadsbestuur van Antwerpen doet er nog een schepje bovenop. Zij heeft een aanval ingezet tegen haar personeel op verschillende fronten.
De invoering van de nieuwe rechtspositie wordt als alibi gebruikt om verworvenheden af te pakken, zoals de in de jaren 70 verkregen (ipv van een loonsverhoging, waar ook toen geen geld voor was) betaalde middagpauze (die eigenlijk geen echte pauze is, want je dient steeds stand-by te zijn). Dit zou in de praktijk leiden tot een minimale inlevering van ACHT verlofdagen (voor een full-timer). Zo denkt men het personeelstekort waar zowat alle diensten mee kampen op te vangen en werd het personeelsbudget reeds bevroren in het bestuursakkoord.
Tegelijk probeert het stadsbestuur, door gebruik te maken van de nieuwe rechtspositie, met nieuwe werkroosters ook avond- en weekendwerk uit te breiden, zonder hiervoor de overuurtoeslag te hoeven betalen.
Op die manier grijpt het stadsbestuur, onder leiding van burgemeester Patrick Janssens (SPa), in op het dagelijkse leven van duizenden mensen. Dit zou je gezinsleven wel eens serieus kunnen ontwrichten. Bovendien komt het neer op de grootste inlevering ooit die gevraagd wordt.
Eveneens worden meer en meer diensten bedreigd door verzelfstandiging : stadsreiniging, kinderopvang, stedelijk onderwijs, rust- en verzorgingstehuizen….
Op die manier breidt de onzekerheid uit voor al het betrokken personeel: vaste tewerkstelling als statutaire, personeelsstatuut, loonsvoorwaarden,…. Alles komt op de helling te staan.
Wij dreigen bij de minst bedeelde, slechtst vergoede, onder de moeilijkste omstandigheden werkende, het meest bedreigd in onze zekerheid zijnde, ambtenaren te worden.
Daarom vragen wij, buiten de algemene eis van de vakbonden voor een loonsverhoging van minimaal 1000 euro en een volwaardige 13de maand,
Het behoud van onze stedelijke diensten en geen verzelfstandiging
Het behoud van onze betaalde lunchpauze
Het behoud van een overuurtoeslag vanaf het negende uur
Een zaterdagvergoeding van 50% (zoals reeds bij zovele besturen)
Gratis woon- werkverkeer (trein-,tram-,busabonnement), zoals reeds bij zovele besturen
Omdat wij al jaren garant staan voor een goede dienstverlening en dat nog jaren gemotiveerd willen blijven doen, met naar de dienstverlening toe, waar mogelijk verbeteringen, op een solidaire en rechtvaardige manier. En dus verdienen wij eigenlijk verbetering, vooruitgang en respect van ons bestuur, en niet het tegenovergestelde.
Geef je reactie aan onze Rode Tornado
Hoe meer argumenten we hebben, zoveel te gemakkelijker kunnen we mensen overtuigen van ons gelijk. Daarom willen we heel graag van jou en je collega's weten wat je favorieten argumenten zijn over:
Geef je argumenten hieronder, na 'reageer op dit bericht' in. Natuurlijk kan je ook je andere commentaren en opmerkingen hier steeds kwijt.
Bedankt!
Flexibele uurroosters, zonder toeslagen.
Wij zijn het echt beu!!!
Voor ons geen straaltjes meer aan de stralende A !
Ik vind dat het stadsbestuur niet verdient dat wij langer werken. Het heeft geen respect voor haar eigen personeel. Het verdient de inzet van al die collega\'s niet!
Als we bovendien niet meer genoeg verdienen om de meest levensnoodzakelijke dingen te kopen zou het er voor de handeslzaken op zeer korte tijd wel eens zeer penibel kunnen gaan uitzien. Een euro kan je net zomin als vroeger een Belgische frank twee keer uitgeven en wat in de benzinetank gaat kan je niet meer opeten laat staan er luxegoederen voor kopen. De oplossing : kopen op krediet is nog minder een elastiek die eeuwig rekbaar blijft. Vraag maar na bij de diensten voor schuldbemiddeling. Ook de voedselbanken kunnen de vraag niet meer aan het wordt dus hoog tijd dat iemand heel het economisch denken gaat herzien en niet alleen in België. Globalisering van de armoede wordt stilaan een nieuw maar goed ingeburgerd begrip.